Ανθρώπων Ψυχές II γράφει ο έκπτωτος

Ανθρώπων Ψυχές.
Πότε θερμές και δροσερές σαν την Αυγουστιάτικη αυγή,
πότε ψυχρές, μοναχικές σαν του Οκτώβρη τις ημέρες.

Ξεκορμίζουν ανυποψίαστα, ανεπαίσθητα, άχρονα.
Στο ξέφωτο του τίποτε ζητάν να επιστρέψουν.

Θρήνος κατακλείει τον εγωισμό μας.
Για μια στιγμή νεκροί κι ‘ εμείς!


Μα μοναχά για μια…

Αχ αθανασία!
Ποιός σε αναζητεί;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων σχολίων. Μάθετε πως επεξεργάζονται τα δεδομένα των σχολίων σας.