Ραγάδες || γράφει το ραφτόπουλο

Ίσως ντρεπόμουνα για ‘κείνες τις ρωγμές
‘κείνα τα μαστιγώματα του χρόνου και της αλλαγής
πάνω στο εφηβικό μου σώμα.
Έψαχνα τότε εγώ, γιατί κάποιοι έψαχναν για ‘μένα.
Βρήκαν το μαγικό μα εγώ ποτέ μου δεν το φόρεσα.
Ήτανε άλλωστε μνήμες του δέρματος μου,
θύμησες. Που ψήλωσα, που γέννησα,
που ‘γινα απότομα γυναίκα.
Αυτές, κουβέντες και σχόλια μόνο τις βαθαίνουν,
μα ο εμπαιγμός θα πιάσει κόκκαλο.
Είμαστε ανάγλυφοι γιατί δεν το καταλαβαίνεις;
Τόσο που χθες απηύδησα και ρώτησα.
Πες μου ρε μάνα,
εσύ που μ’ έτρεχες σε μάγισσες, σπανούς, κομπογιαννίτες
τώρα που έμαθα πως κι ο ουρανός έχει ραγάδες
ρώτα τον
τι κάνει για να τις ξεχάσει;

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.