Ακούστηκαν μονάχα δύο λέξεις || γράφει το ραφτόπουλο

Κοιτάζω έναν κακόμοιρο
απ’ το μπαλκόνι του ρετιρέ
-του ρετιρέ της δικής μου ματαιοδοξίας-.
Η νύχτα μυρίζει κλεισούρα, μοναξιά
κι ο φόβος τη χρωματίζει μαζί με τα χαμόγελα
των πορτοκαλί φώτων.
Πίσω απ‘ τους ασημένιους κάδους σκουπιδιών
και τα τσαλιά που κάποιος μέρες άφησε να σαπίσουν.
ένα σκυλί ακουγότανε ολούθε, ν’ αλυχτά.
Σημάδι λέγαν κάποτε πως έρχονται.

Σειρήνες τον περικυκλώνουν με τα φτερά τους,
μοιάζει το τραγούδι τους σήμα κινδύνου.
Τι να ‘ναι τότε ο κίνδυνος
αν όχι ένα δάχτυλο που δείχνει προς τα ‘σένα
ή μια θηλιά που έπλεξες μονάχος
γύρω από το λαιμό σου;

Καθώς τον βάζουν μέσα
ακούγονται μονάχα δύο λέξεις.

«ΘΑ ΦΤΑΙΤΕ».

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.