Απόψε το θέατρο έλαβε τέλος || Του Prattler

Ανασαίνεις γοργά
Το βλέπεις, ο χρόνος σου έχει τελειώσει.

Το βλέπεις κι εσύ πως δε θα ‘ρθει το φως
Σαν η νύχτα τα σκήπτρα της δώσει.

Οι ενοχές σου πολλές, σε ζωές αν τις βγάλεις
Σου φτάνουν για δύο.

Σε λίγο τελειώνει το άσμα η χοντρή,
Ώρα να πούμε «αντίο».

~

Όταν τη γνώρισες ήσουν -δεν ήσουν- ετών δεκαεννιά;
Στον επόμενο τόνο θα κλείνεις τα ογδόντα, μα όλα καλά.

Τουλάχιστον σου ‘δωσε όλα όσα δε μπόρεσε να σου προσφέρει κανείς:
Ένα δέσιμο, ύπνο, χαλάρωση και τη νηνεμία μιας δίχως έγνοια ζωής.

Στο μυαλό σου όλα χάος, μα στα μάτια της όλα ανώδυνα
Με’να φιλί της γυρνούσες στις ξέγνοιαστες μέρες σου π’όλα ήταν ρόδινα

Στη ζωή σου ήρθε αναπάντεχα, μια αδιάφορη μέρα.
Μια νύχτα μετά από ξίδια- και τώρα θυμάσαι πως ήταν Δευτέρα.

Έκτοτε μπήκε βαθιά στη ρουτίνα σου, έκτοτε βρήκες σφυγμό
Κι αυτή μέρα-νύχτα στο πλάι σου, υπερωρία και δίχως ρεπό.

Κι οι μέρες κάηκαν σαν από στάχτη, λες και βρισκόσουν σε σπίτι με τζάμι θαμπό,
Θυμάσαι ελάχιστα, μα σίγουρα ήσουνα μαζί της για πολύ καιρό

Καθώς η μορφή της παντού σε στοιχειώνει
Καθώς θυμάσαι, σε σφίγγει σφιχτά στο κορμί της και κάθε σου σκέψη σκοτώνει.

Κι ήταν εκεί, πάντα, στις λύπες, στις χαρές,
Στις φρίκες, στις τρέλες, στα μεθύσια και το στρες.


Ήταν εκεί στο «άι γαμήσου»
Ήταν εκεί στο «σ’αγαπώ»

Η έμπνευσή σου στο «δε θέλω»,
Το κουράγιο στο «δε μπορώ».

~

Μέχρι μια μέρα,όπου ξύπνησες και δεν ήταν εκεί,
Στο δωμάτιο ήσουν μόνος · περάσαν ώρες κι ακόμη να φανεί.

Κι εσύ σηκώθηκες να ψάξεις να τη βρεις,
Μα απέναντι σου είδες πια πως σ’ έχει καταντήσει.

Είδες μπροστά σου ένα λείψανο κακό,
Μια εικόνα ενός ανθρώπου που τα έχει παρατήσει.

Τα μαύρα μάτια σου δε φαίνονται σχεδόν,
Είσαι πετσί και κόκαλο- έχεις αδυνατίσει

Τ’ άλλοτε σκούρο δέρμα σου είναι χλωμό,
Και φαίνεται σαν κάποιο έργο τέχνης που ξεφτίζει.

Στα χέρια σου σημάδια, το κεφάλι σου κενό,
Εν ολίγοις, σάπια πέτσα σ’ έναν κούφιο σκελετό.

Στο αντίκρισμα αυτό έβγαλες μια φωνή
Και με τη δύναμη που σου ‘μεινε έσπασες τον καθρέπτη.

Και ύστερα, βαριά του πόνου μια κραυγή,
Ξύπνησε το θεό που η οργή σου είχε θρέψει.

Έκοψες βίαια τις αόρατες κλωστές,
Με τις οποίες ύπουλα σε είχε δέσει.

Η καταδίκη της σε σπρώχνει στη ζωή,
Και το σενάριο της σκίζεις με μανία.

Απόψε βγαίνεις στο σανίδι εν λευκώ,
Απόψε, φίλε, συ θα γράψεις ιστορία.

Είναι πρωτόγνωρο, μα είναι αυθεντικό,
Να είσαι πρωταγωνιστής σε μια ταινία,
Που δε σου γράψανε οι άλλοι, και θαρρώ,
Πως τούτο είναι η πραγματική μαγεία.

~

Ο θάνατός της μια ζωή θα διαρκεί,
Μ’ αξίζει αν σκεφτείς τις ζωές που έχεις χάσει.
Σιγά-σιγά θυμίζεις τον Τρελό που μου ‘χε πει,
«Τώρα ποιος θάνατος μπορεί να με τρομάξει;»

Βρήκες δυο νήματα να πλέξεις τη ζωή ·
Κουβάρια είναι μα την άκρη θα τη βρεις.

Κι αν απόψε το θέατρο έλαβε τέλος,
Συνέχεια έπεται μα πια εκτός σκηνής…

Για τους νικητές

Η φωτογραφία εξωφύλλου αποτελεί στιγμιότυπο από το video clip του κομματιού «Prison Sex» των Tool. Link: https://www.youtube.com/watch?v=cUPV4OfNlt0

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.