Ο βρυχηθμός της ύπαρξης
Σείει κατάρτια και μπουγάδες
Διάτρητες οι αχτίδες του ήλιου
Από το βουητό του μέλλοντος
Μονάχα οι γλάροι είναι αρκετά γενναίοι
Να το ακούσουν
Και τη γερή κορμοστασιά τους
Να αφήσουν να χαϊδεύει ο αέρας
Το λευκό των Κυκλάδων απ’την άλλη
Καλά κρατεί τα μυστικά
Αποκρυπτογραφώντας κάθε βρυχηθμό του κόλπου
Αντανακλώντας φως και ύπαρξη
Σε διαρκή συνεύρεση
Με τα γαλάζια κύματα
Τους πάλαι υπηρέτες του πεπρωμένου

-Τί μεθυστική ηδονή! –

-Τί γλυκιά απελπισία! –