Φέρτε μου ένα μαντολίνο || γράφει η Νούρα

Αντηχεί στης ψυχής μου τ’αυτιά
Η της μητέρας μου φωνή
Γαλήνια και σαγηνευτική
Κάθε βράδυ
Στο κρεβάτι, εγώ μικρή
Αφού με φιλά
Να σιγοτραγουδά
«Φέρτε μου ένα μαντολίνο
Για να δείτε πως πονώ
Κι’ύστερα θα γίνω κρίνο
Κι’ύστερα πια θα χαθώ
Τι με νοιάζει κι’αν χαθώ
Αφού θα’χω γίνει κρίνο
Φέρτε μου ένα μαντολίνο»

Όπως επίσης οι ίδιοι στίχοι
Πάλι από την ίδια
Αλλά με την κιθάρα της στο χέρι
Σε ένα μπαλκόνι τ’Αυγούστου
Σε μια του κάμπινγκ παραλία
Τόσα χρόνια μετά
Η ανάμνηση αυτή στέκει ζωντανή
Ίσως, μάλιστα, υπόλογη να είναι
Πού πάντοτε ήμουν και είμαι
Το παιδί π’όλο θέλει να ρωτά που πηγαίνουν τα πουλιά.

*Και για του λόγου το αληθές:

«Φέρτε μου ένα μαντολίνο» – Ζωή Φυτούση / μουσική και στίχοι Μ.Χατζιδάκις.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.