Όταν πεθαίνουν τα πουλιά || Του Rasayana ||

Θυμάμαι ότι από μικρό παιδί θαύμαζα τα πουλιά. Αυτές τις μαύρες κουκκίδες στο απέραντο μπλε του πάνω ορόφου. Σα θα τύχαινε να έρθει κάποιο από αυτά κοντά μου και να κάτσει ή να ψάξει για τροφή, καθόμουν και εγώ και το χάζευα. Με ευχαριστούσε κάποτε να σκέφτομαι ότι δεν είμαστε όλοι καθηλωμένοι στη γη. Ότι δεν έχουμε όλοι βαρίδια στα πόδια. Είχε έρθει μία φορά … Συνεχίστε την ανάγνωση Όταν πεθαίνουν τα πουλιά || Του Rasayana ||

Ένας φόβος γιορτή || Του Rasayana ||

Να φοβάσαι τα κανονικά παιδιά. Γιατί είναι κανονικά. Να φοβάσαι τους δήμιους των ονείρων σου. Αυτούς που ποτέ δεν ονειρεύτηκαν. Να φοβάσαι τις μέρες που πέρασαν. Γιατί δε θα ξανάρθουν. Να φοβάσαι τον εαυτό σου. Όταν είναι απλά μια σκιά.   ~~~   Να αγκαλιάσεις τα παιδιά που γελάνε. Κάτι έχουν να σου πουν. Να  αγκαλιάσεις τους περίεργους. Αυτούς που έχουν εισιτήρια για το όνειρο. … Συνεχίστε την ανάγνωση Ένας φόβος γιορτή || Του Rasayana ||

Ταξίδι στη βεράντα || Του Rasayana||

Ήταν μια όμορφη νύχτα, σαν πολλές άλλες. Προτίμησα να βγω στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και να συζητήσω με τον εαυτό μου. Άλλωστε, πάντα είχε κάτι να μου πει. Όσες φορές και να με πρόδωσε, τις ξέχασα από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν μπορώ να του κακιώσω. Γιατί δέκα φορές με έσπρωξε με μανία στον γκρεμό, τις διπλάσιες όμως μου έριξε θαραλλέα το σκοινί … Συνεχίστε την ανάγνωση Ταξίδι στη βεράντα || Του Rasayana||

Όμορφη μέρα || Του Rasayana ||

Σήμερα χάζεψα, κοιτώντας την ευτυχία.   Και ο χρόνος κυλούσε αργά, σαν να είχε πειράξει κάποιος τους δείκτες των ρολογιών.   Μήνα Φλεβάρη γεννήθηκε το καλοκαίρι, σε μια γειτονιά ολάνθιστη.   Και βγήκαν οι άνθρωποι στους δρόμους, είχαν λουλούδια στα μαλλιά..   Τους έβλεπες να είναι αλλιώτικοι, να μη θυμούνται το χθες.   Αλήθεια δεν είναι μάτια μου, ότι η θάλασσα χαϊδεύει το βράχο;   … Συνεχίστε την ανάγνωση Όμορφη μέρα || Του Rasayana ||

Ω, δεσποινίς μου Ουτοπία.. || του Rasayana||

Αγρίεψε όμορφα ο κόσμος σήμερα. Διάλεξε την κατάλληλη μέρα. Δεν υπήρχαν κάγκελα στη γωνιά. Έβαλε τα καλά του και βγήκε να γιορτάσει. Καθόμουν στην άκρη του δρόμου σε ένα καφενείο και σκεφτηκα προς στιγμήν ότι ονειρεύομαι. Τσίμπησα το χέρι μου δυνατά, όσο πιο δυνατά μπορούσα. – Έλα μαζί μας ρε άνθρωπε, τι κοντοστέκεσαι στα καφενεία; – Μα τι συμβαίνει εκεί πέρα; Δεν καταλαβαίνω. – Έλα … Συνεχίστε την ανάγνωση Ω, δεσποινίς μου Ουτοπία.. || του Rasayana||