Δότες ασύμβατοι || του Rasayana ||

Posted by

Αν την ελευθερία νιώθεις να φλέγεται

και το έρεβος βαφτίζεις προστάτη

αν στο χώμα το αίμα ανθίζει

και όχι οι καρποί που έσπειρες

αν το χέρι που κρατάς

θάνατο ευωδιάζει και αγωνία

σημαίνει ότι πέρασε άλλη μία μέρα

άλλη μία σφαίρα έπεσε

δίπλα σου

ή στο σώμα σου

ή στο σώμα μου

και εσύ έχασες την κατεύθυνση

και δίπλα σου εγώ

τυφλός, ισχνός κι απέριττος

έκλεισα τα μάτια

για να με παρηγορήσω

γιατί θρηνώ για ό,τι περίσσεψε

για τη στάχτη σου που ταξιδεύει

σε χώρες αχαρτογράφητες

για τα μονοπάτια που κατακρήμνισε η βία

η βία που δημιουργείται όταν δεν ευδοκιμεί ο άνθρωπος

για τα τείχη που μας ενθάρρυναν να χτίσουμε

ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και την αλήθεια

γιατί η αλήθεια μας δεν αλλάζει

ούτε τα μάτια μας

Θα είναι οι ασίγαστοι φρουροί στις γιορτές

θα περιπολούν αβίαστα τις νεκροπομπές των ονείρων

πώς κομματιάζεται η ελπίδα

πώς γεννάται απ’ την αρχή

αυτό που ξέρουμε εμείς δε θα το μάθει κανένας

δε θα μας προδώσεις

δε θα μας προδώσω

δε θα μεταδώσω αυτό το μικρόβιο που συνθέτει νότες για να κλαίνε οι ευτυχισμένοι

θα είναι το όπλο μας

και ό,τι θες θα σου ψιθυρίσω

με το γαλάζιο του ουρανού θα σε τυλίξω

για να γίνεις αιώνιος

για να γίνω μαζί σου αιώνιος

ο επιλαχών που δεν κέρδισε κανένα βραβείο

ο τιμητής μιας ανυπότακτης λάβας

που ρέει

πού πάντα θα ρέει

αν δε ρέει

μη μου κρατήσεις το χέρι

θάψε με ζωντανό

κάτω από χάρτινα ολογράμματα

που θα δείχνουν εσένα

τον ήρωα που τριβελίζει με τη φωνή του ό,τι αγάπησα

ό,τι με πόθο διάλεξα να κοιμάται έξω απ’ την πόρτα μου

πάντα εκεί

ποτέ δίπλα μου

ένδοξη στέρηση των στεναγμών

που κρύβουν τα χάδια σου

δε θυμάμαι τη μυρωδιά σου

αγνοώ το σχήμα του προσώπου σου

όπως κι αυτό με αγνοεί

ένοπλη αντιδικία

και στη φαρέτρα

πτώματα σε αποσύνθεση

και καμμένες σημαίες

απομεινάρια της λεηλασίας

που σε ξέβρασε στα χέρια μου

πασχίζω να θυμηθώ φως μου

το χρώμα του ήλιου

το υστερόγραφο της σιωπής

τα πρόστυχα λόγια του Αυγούστου

τα κλουβιά που φυλακίσαμε τα κτήνη

δε θυμάμαι εκείνο το σπουργίτι

αν συνέχισε να ζει

αν πετάει

αν έρπεται

αν η σκιά του φιλάει το έδαφος

αγανακτώ

γιατί δε θα μάθω ποτέ

με το κεφάλι ψηλά

θα αποχαιρετήσω τους δολοφόνους

τους δήμιους των ψυχών και των δαιμόνων

τις παγωμένες και αδιάφορες ανάσες

που μεταδίδουν τη νόσο

του νεκρού αγγίγματος

σε ανύποπτους περαστικούς.

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s