Ημερολόγιο || του Rasayana ||

Posted by

Σήμερα είναι Πέμπτη, ίσως είναι και Παρασκευή. Ξέχασα πια τις μέρες και τους μήνες. Ο καιρός βροχερός, τα πουλιά δεν πετάνε. Λογικά είναι χειμώνας γιατί χθες μας μοίρασαν κουβέρτες. Όμως και το φθινόπωρο πιάνει κρύο εδώ. Δεν ξέρω, δεν καταλαβαίνω.

Υπήρχαν στιγμές θυμάμαι που οι τέσσερις εποχές έκρυβαν κάποιο νόημα και ήμουν σε θέση να τις ξεχωρίσω. Αύριο, σήμερα καί χθες, οι μέρες κυλάνε αντίθετα από τους δείκτες του ρολογιού. Οι σταγόνες της βροχής, άνυδρες κι ακαθόριστες, ξύνουν το τζάμι του παραθύρου, επιχειρώντας να φθείρουν το σχήμα του. Ο ήλιος βγαίνει δειλά να τιμωρήσει την αλαζονεία τους.

~~~~~

Μου προσφέρουν το γεύμα της ημέρας και με χλευάζουν. Δέχομαι τα σχόλια τους γιατί δεν έχω πια όρεξη να ασχοληθώ μαζί τους. Οι αντοχές μου κατέρρευσαν εδώ και μήνες, η αξιοπρέπεια μου το ίδιο. Παλεύω να συντηρήσω κάτι με το οποίο δεν είμαι οικείος, κάτι στυφό κι ανήσυχο.

Σε λίγη ώρα θα περάσουν για επιθεώρηση. Γνωρίζω πολύ καλά πως πρέπει εκτός από τα τσιγάρα να κρύψω και τη μοναξιά μου. Απαγορεύεται λένε να νιώθεις έτσι. Δεν είναι πρέπον σύμφωνα με τους κανόνες.

~~~~~

Οι τοίχοι του κελιού είναι γεμάτοι μ’ όνειρα και συνθήματα. Κάποιος ζωγράφισε ένα δέντρο και ύστερα κρεμάστηκε σ’ αυτό. Άλλος έχει σχεδιάσει καράβια που ταξιδεύουν στη στεριά. Δίπλα ακριβώς, με κόκκινα γράμματα, έχουν γράψει ελευθερία ή έρωτας.

Δεν έχω ακουμπήσει ποτέ μου τον τοίχο. Νιώθω πως θα μολύνω τα αριστουργήματα των ομοίων μου. Τα χέρια μου είναι βρώμικα. Δεν είναι άξια να γευθούν την υφή των σχεδίων.

Είναι η τρίτη φορά που θέλω να κάνω εμετό σήμερα. Ίσως με πείραξε το γεύμα, ίσως ο εαυτός μου, ίσως δεν υπάρχει λόγος γι’αυτό. Θα ξαπλώσω για λίγο. Θα κοιμηθώ λογικά για να περάσει η ώρα. Ίσως ονειρευτώ. Ίσως απλά κοιτάω το ταβάνι. Ο ιστός της αράχνης είναι πολύπλοκος και κρατά το μυαλό σε εγρήγορση.

~~~~~

Κάθε κρατούμενος δικαιούται ν’ ασχολείται με κάτι τις ατέλειωτες ώρες στο κελί. Εγώ ζήτησα να μου δώσουν μπαμπού για να φτιάχνω καλαθάκια. Ακούω φωνές από δίπλα. Διακόπτω προσωρινά την ασχολία μου. Τα καλαθάκια μπορούν να περιμένουν. Πάλι τις τρώει ο Μήτσος σκέφτομαι. Τρίτη φορά για σήμερα, τέταρτη. Δεν ξέρω. Δε θυμάμαι. Μπορεί να μην έγινε. Μπορεί να το ονειρεύτηκα. Ίσως έπλασα στο μυαλό μου αυτό το σκηνικό για ν’ ασχοληθώ με κάτι. Θολούρα. Απόγνωση. Διάθεση για εμετό.

~~~~~

Τα καλαθάκια από μπαμπού είναι μία αξιοθαύμαστη δραστηριότητα. Η κατασκευή τους απαιτεί λεπτεπίλεπτες κινήσεις και το πάχος των δαχτύλων έχει εξαιρετική σημασία για την έκβαση της δημιουργίας. Τα χοντρά, ροζιασμένα δάχτυλα στερούν από πολλούς την ικανοποίηση που νιώθω όταν ολοκληρώνω κάθε καλάθι.

Τα χέρια μου είναι ισχνά, σχεδόν αόρατα, παράλληλα όμως βολικά για το χόμπι που επέλεξα. Η όραση μου στέκεται εμπόδιο. Είμαι κατα το ήμισυ τυφλός, όμως παλεύω εναντίον της. Δε θυμάμαι πως κατέληξα εδώ. Ίσως με έφεραν στη φυλακή γιατί ήμουν τυφλός. Ο δικηγόρος που μου ανέθεσαν είπε πως αποτελεί ικανοποιητικό στοιχείο για τη σύλληψη μου.

~~~~~

Στη φυλακή μαθαίνει κανείς πολλά πράγματα. Δεν το περίμενα όταν πρωτοήρθα αλλά ένιωσα κάτι περίεργο να επωάζεται στην κοιλιά μου, κάτι σαν το γουργούρισμα που προκαλεί ο κεραυνοβόλος έρωτας. Οι άνθρωποι με τους οποίους συναναστρέφομαι είναι στην πλειοψηφία τους γνήσιοι. Ίσως για αυτό κατέληξαν εδώ. Γιατί η πραγματική ζωή κρύβεται σε κτίρια όπως η φυλακή.

Εδώ βλέπεις την αθλιότητα να ανοίγει τα φτερά της και να καλύπτει το σύμπαν σου. Διαφέρει παρ’ όλα αυτά από την αθλιότητα του επίπλαστου κόσμου που χαζογελάει στις πλατείες γιατί είναι ολότελα ρεαλιστική. Δεν είναι επιτηδευμένη και δεν απευθύνεται σε χαζοχαρούμενους κρεμανταλάδες που ρυπαίνουν την ατμόσφαιρα με την ύπαρξη τους.

~~~~~

Τα καλαθάκια που φτιάχνω είναι πραγματικά υπέροχα, μικρά κομψοτεχνήματα που μου επιτρέπουν ν’ ανασαίνω τις μερες που δεν υπάρχει αέρας. Αν και η όραση μου δεν είναι η κατάλληλη, η διάθεση μου αποδεικνύεται ισχυρός αντίπαλος και την κατακρημνίζει. Το αποτέλεσμα είναι θεαματικό και πολλοί εδώ μέσα, ακόμα και υπάλληλοι του ιδρύματος μ’ επευφημούν για τις δημιουργίες μου.Η διαδικασία είναι απλή. Αφού επιλέξω τη γραμμή και το σχήμα του καλαθιού, το τυλίγω προσεχτικά. Αφού το τυλίξω, κοιτάω τον τοίχο. Αφού κοιτάξω τον τοίχο, κλαίω.

Είμαι εξήντα χρονών. Είμαι εδώ -ίσως- από τα είκοσι και θα βρίσκομαι εδώ μέχρι τα εβδομήντα. Σκέφτομαι ότι δεν είναι φρόνιμο οι ηλικιωμένοι να περνούν τα χρόνια στη φυλακή. Δεν είναι χρήσιμοι πουθενά. Μονάχα γκρινιάζουν κι αν δε βλέπουν καλά -όπως εγώ- σκοντάφτουν και χάνουν τα γυαλιά τους. Έπεσα τις προάλλες στην κουζίνα και τα γυαλιά έσπασαν. Μου είπαν πως είναι αδύνατον να μου χορηγήσουν άλλα. Είναι μέρος της τιμωρίας μου λογικά να στερηθώ την ελευθερία που μου προσφέρει η όραση.

~~~~~

Πριν πέντε χρόνια θυμάμαι έναν τυφλό κρατούμενο να περιδιαβαίνει στους διαδρόμους. Έπεσε από τον τρίτο γιατί δεν έβλεπε τίποτα. Δημιουργήθηκε πανικός στο ίδρυμα ώστε να μην κυκλοφορήσει η είδηση στον κόσμο που ζει έξω απ’ τα κάγκελα. Όλοι έμαθαν τι συνέβη γιατί τα κάγκελα βρίσκονται παντού. Όχι μόνο στη φυλακή.

Κανείς δε μας ενημέρωσε για την υγεία εκείνου του κρατούμενου. Απαγορεύεται να ξέρουμε. Μόνο υποθέσαμε ότι πέθανε γιατί κανείς δεν τον ξαναείδε από τότε. Κανείς δεν σκουντούφλησε ξανά στο πλατύσκαλο του προαυλίου. Θυμάμαι χαρακτηριστικά όμως ότι από τη μέρα εκείνη ο Τζόνι από το κελί εκατόν έντεκα με ρωτούσε κάθε βράδυ αν ο ήλιος θ’ανατείλει πάλι την επόμενη ημέρα.

Δεν του απάντησα ποτέ. Ούτε ήξερα αν θα συμβεί αλλά κι ούτε μ’ένοιαζε ο ήλιος. Το μόνο που είχε σημασία ήταν τα καλάθια από μπαμπού.

~~~~~

Τα καλάθια από μπαμπού είναι μία αρκετά προσοδοφόρα ασχολία. Σκέφτομαι ότι κάποτε θα βγω από τη φυλακή και ότι έχω ήδη εξασφαλίσει έναν τρόπο για να βγάλω κάποια χρήματα και να μην εξαφανιστώ σε κάδους σκουπιδιών και κέντρα απεξάρτησης όταν βγω στην κοινωνία.

Όλοι χρειάζονται ένα καλάθι τη σήμερον ημέρα. Στους γάμους οι νεόνυμφοι μπορούν να βάλουν σ’ αυτό τα χέρια τους, στις κηδείες οι συγγενείς θα φυλάνε εκεί τα δάκρυα και το πένθος, οι εραστές θα παγιδεύουν εκεί τις αναμνήσεις των φιλιών και του αγγίγματος, οι ταξιδιώτες θ’ αποθηκεύουν σ’ αυτό τα φυλαχτά που τους άφησε ο δρόμος.

~~~~~

Η χειρότερη αίσθηση μέσα στη μέρα, είναι η αίσθηση του κενού. Η έλλειψη ουσιαστικών ερεθισμάτων, εσωτερικών κι εξωτερικών που μου δίνουν ώθηση να συνεχίσω. Δέχομαι επιδερμικά τις ακτίνες του ήλιου, τρωω το χώμα που βρίσκεται στο έδαφος, καταπίνω το αίμα των υπόλοιπων κρατουμένων που κραυγάζουν «πεθαίνω» τις νύχτες που φυσάει και το αγέρι φέρνει στα κελιά μυρωδιές κι εικόνες απ’ το χθες.

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί άνθρωποι που βρίσκονται εδώ δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο του εγκλεισμού σαν απότοκο των πράξεων τους. Χρειάζονται αρχίδια για ν’ αντέξεις στη φωτιά με γυμνό το στήθος και τα πόδια. Κατάλαβα ότι λίγοι διαθέτουν αυτά που γεμίζουν τους καβάλους των παντελονιών τους.

~~~~~~

Άντεξα πολλά χρόνια να καταπατούν τον εαυτό μου. Πιστεύω ότι δε θα λυγίσω όσο κι αν προσπαθούν να με πείσουν ότι δεν αξίζω, όσο κι αν φαίνεται παράδοξο ότι λίγα καλάθια από μπαμπού είναι ικανά να συντηρήσουν την ισορροπία μεταξύ λογικής και παράνοιας.

Όταν ήμουν παιδί, έφτιαχνα καραβάκια από χαρτί. Εκεί έκρυβα φόβους και ανησυχίες και τ’ άφηνα να ταξιδεύουν στο πέλαγο. Πίστευα πάντα ότι θα συναντήσουν τα καραβάκια που έφτιαξαν άλλοι και θα πλεύσουν μαζί. Θα φτάσουν απέναντι και θα φτιάξουν τα πάντα απ’ την αρχή.

Όταν είσαι παιδί όμως, δε σκέφτεσαι τα κύματα. Σκέφτεσαι μόνο τον ήλιο. Με αυτόν τον τρόπο όμως δεν μπορείς να επιβιώσεις, όταν πάψεις να είσαι παιδί. Είτε θα σκοτώσεις το παιδί που ανέθρεψες ή θα αφήσεις τα κύματα να σε καταπιούν. Εγώ δολοφόνησα το παιδί, το μαχαίρωσα πολλές φορές και το πέταξα στα σκουπίδια.

~~~~~

Θα παλέψω λίγο ακόμα με τα κύματα. Ίσως πεθάνω στην προσπάθεια μου να μείνω στην επιφάνεια, ίσως και όχι. Ελπίζω μόνο πως οι άνθρωποι δε θα συνεχίσουν να σκοτώνουν τα παιδιά που φυλάνε μέσα τους.

Ειδάλλως θα δικάζουν πάντα αυτούς που αναγνωρίζουν ότι το νόημα της στιγμής κρύβεται πάντα στην απλότητα.

Υ.Γ. Στον τάφο του συγγραφέα κάποιος άφησε δύο καλάθια από μπαμπού. Πίστεψε ότι με αυτόν τον τρόπο θα επανορθώσει για τα λάθη του.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s