Μονόλογος τρελού || του Rasayana ||

Posted by

Ήρθα σε ξένο μέρος για να γιατρέψω την ψυχή μου. Την ταλαιπώρησα αρκετά και ήρθε η στιγμή να την ανταμείψω. Γύρισα τόπους πολλούς κι όμως ποτέ δεν κατάλαβα πώς σκέφτεται ο άνθρωπος. Δεν κατόρθωσα να μπω στο μυαλό κανενός ούτε να αγκαλιάσω την αμφισημία των νοημάτων και των κινήσεων.

Εδώ όπου βρίσκομαι, οι ήχοι είναι ασυνήθιστοι. Ήχοι γλυκοί και απέραντοι, ευωδιάζουν σαν τα ηράνθεμα που ξυπνούν με το πρώτο φως του ήλιου. Κλειδώνουν τα αυτιά μου σε συγκεκριμένες συχνότητες που τις διαβάζουν αυτοί που γιορτάζουν φτιάχνοντας κάστρα στην άμμο.

Οι άνθρωποι δεν καταλαβαίνω αν είναι ευγενικοί. Είναι μία μείξη γρασιδιού και πεταλούδας, και αν δεν καταλαβαίνετε τι εννοώ, είναι επειδή είμαι τρελός και γράφω ό,τι μου κατέβει. Με καλωσόρισαν βέβαια, προσφέροντας μου αγκαλιές και κουβέρτες αλλά πίστεψα κατευθείαν πως το έκαναν από κάποια ανάγκη αυτοεπίδειξης μιας και τα μάτια τους ήταν καρφωμένα στο έδαφος. Όταν δε με κοιτάνε στα μάτια , θεωρώ πως υποκρίνονται.

Τα παιδιά σε αυτόν τον τόπο, όπου πιστεύω ότι θα μείνω περισσότερο από τους προηγούμενους, απασχολούν τις πρωινές ώρες της ημέρας μαζεύοντας λουλούδια. Τα περισυλλέγουν με έναν ακραιφνή ψυχαναγκασμό κι ύστερα φτιάχνουν στεφάνια. Αν δεις το χαμόγελο που πλημμυρίζει τα πρόσωπα τους, νομίζεις πως κάπου, κάποτε, οι στάχτες και τα συντρίμμια θα ζωντανέψουν ξανά. Θα κάψουν τα σχοινιά και οι ακροβάτες θα πέσουν χάμω δίχως να έχουν ολοκληρώσει το πρόγραμμα που έχουν αναλάβει.

Σε ποιον απευθύνομαι όμως; Το κοινό της παράστασης είναι υπνωτισμένο. Σίγουρα αυτοί που κάθονται και παρακολουθούν αυτήν τη στιγμή εμένα και κάποιον που δεν μπορώ να σας περιγράψω γιατί βρίσκεται δίπλα μου και δε θέλω να καταλάβει ότι αναφέρομαι σε αυτόν, επέλεξαν αυτοί οι ίδιοι να μην αντιλαμβάνονται τα ερεθίσματα που αναπτύσσονται γύρω τους. Δε θέλω να παίξω για αυτούς. Δεν αξίζουν αυτό που ήρθαν να απολαύσουν. Αλλάζω τόπο και γραμμή πλεύσης.

~~~~~

Τρέχω. Δεν ξέρω που είμαι. Θέλω οπωσδήποτε να ξεφύγω από τα μάτια τους. Αυτοί κοιτάν τον ουρανό και κλαίνε. Ανάβω μια φωτιά για να κοπάσω τα δάκρυα τους. Δεν κατορθώνω τίποτα.

Είμαι ασήμαντος και το ξέρω. Όμως ήρθαν κι άλλοι πιο σημαντικοί και όλοι εδώ γύρω τους έφτυναν στη μούρη. Δε δέχονται υποδείξεις για τίποτα. Είναι θλιμμένοι αλλά ταυτόχρονα περήφανοι και αν χρειαστεί κάποιος μου είπε ότι θα πεθάνουν για να παραμείνουν ανεξίτηλοι. Σιχαίνονται το μελάνι, το φως και τον άνθρωπο που γελάει.

Όταν ρώτησα γιατί κλαίνε, ο γέρος που βρισκόταν δίπλα μου, αποκρίθηκε ότι ο ουρανός είναι πάντα ίδιος. Δεν το κατάλαβα αλλά δεν επέμεινα. Αφουγκράστηκα τα λόγια του και θυμήθηκα ότι και στον τόπο μου συμβαίνει αυτό.

Μπορείς να μισήσεις τον ουρανό αλλά δεν μπορείς να τον αποφύγεις. Κι αυτοί που ταξιδεύουν, οφείλουν να γνωρίζουν ότι δεν αλλάζουν παρά μονάχα οι επιβάτες στο τρένο που επέλεξαν να ανέβουν. Το δρομολόγιο είναι καθορισμένο και δεν αλλάζει με την επιθυμία, δεν διαφοροποιείται με τη σύσταση του εδάφους, δεν ξημερώνει η Τετάρτη και η έρημος έχει μετατραπεί σε θάλασσα.

~~~~~

Γυρίζω, γυρίζω, γυρίζω. Βρίσκομαι παντού αλλά δεν είμαι πουθενά. Δεν καταλαβαίνω πώς είναι δυνατόν να συμβαίνει κάτι τέτοιο. Φυσάει ο Λεβάντες και φέρνει στα μάτια μου σωρούς από στάχυα που κρύβουν τον ήλιο. Ένας τρελός μονάχα θα υπέμενε την κατάσταση τούτη.

Δεν τα διώχνω από μπροστά μου. Τα τοποθετώ προσεχτικά σε στοίβες και θυμώνω όταν οι στοίβες καταρρέουν. Φαντάζουν πολύτιμα αντικείμενα που τα χρειάζομαι. Εύχομαι κι αύριο ο τιμωρός αγέρας να φέρει στο δρόμο μου τα δώρα του. Άλλωστε, όπως σας είπα το δρομολόγιο δεν αλλάζει. Αμαρτία να αποτελέσω εγώ την εξαίρεση ενός υπέροχου κανόνα.

~~~~~

Η εποχή των επικλήσεων, των παρακλήσεων, των λογικών και των φρόνιμων αποτελεί πια παρελθόν. Η παράνοια είναι ένα νέο είδος αρετής. Επιβιώνουν μόνο όσοι μπουν βαθιά μέσα στο ρόλο τους.

Χρειάζεται θράσος κι αυταπάρνηση για να φτιάξεις τον κόσμο σου. Να σκαλίσεις νωχελικά την ιστορία σου για να τη διαβάσουν αυτοί που θες πραγματικά να το κάνουν.

Κι αν δεν καταφέρεις να το κάνεις, το μόνο που σου ζητώ, είναι να μη σκύψεις το κεφάλι. Όχι πάλι. Πρέπει να καταλάβεις ότι για να απολαύσεις τ’ αστέρια, οφείλεις να κοιτάς ψηλά. Οφείλεις να τα απολαύσεις έστω για μία φορά στη ζωή σου.

Χαίρομαι πάντως διότι όπου κι αν έφτασα, με υποδέχθηκαν με επιφύλαξη. Έφτασε ο τρελός, ελάτε να τον αντικρίσετε αλλά μην τον ακουμπάτε. Ετσι έλεγαν τουλάχιστον. Χαίρομαι ακόμη περισσότερο γιατί η τρέλα μεταδίδεται εύκολα και είναι προνόμιο για λίγους.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s