Ημέρα αναμονής || του Rasayana ||

Posted by

Πίνω κάποια βράδια
για να θυμάμαι το αγρίμι
που κρυβόταν στα μάτια μου
και χάθηκε ξαφνικά
μέσα σε κόσμο από πηλό.
Η Άνοιξη είναι η φωνή μου
όμως τα λόγια μου δεν είναι λουλούδια
είναι χλωμά φεγγάρια
που ποτίζουν τη ζάλη μου
και τη συρρικνώνουν.
Ξέχασα το σχήμα των λουλουδιών
όμως αυτό δεν έχει σημασία
ίσως ποτέ δεν είχε
παρά μόνο το ξημέρωμα
που φιλούσα τα στήθη σου.
Μπήκες μια μέρα στο όνειρο
να καταστρέψεις ό,τι απέμεινε
δείγμα διαταραχής
να τρέφεσαι με στάχτη
ύστερα να γελάς δίχως γέλιο.
Λένε τα όνειρα είναι μνήμες
πραγματοποιημένες επιθυμίες
που σκόνταψαν στο πλατύσκαλο
πλαστών διαδρομών
και τραυματίστηκαν.
Χαιρετάει στο δρόμο ο μεθυσμένος
υψώνει το χερί
και αγανακτεί σ’ ένα πεζοδρόμιο
γιατί ονειρεύτηκε πάλι
τις πουτάνες που ζουν στο κεφάλι του.
Η Άνοιξη είναι η φωνή μου
όμως ξέχασα να μιλάω
μόνο ένα παραλήρημα φύτεψα
σα σπόρο στα χείλη σου
και αναμένω να με προδώσει η σοδειά τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s