Τα αηδόνια πετάνε ελεύθερα || του Rasayana ||

Posted by

Α: Τι κάνετε εδώ;

Β: Διαβάζω την εφημερίδα μου.

Α: Και τι λέει;

Β: Συγνώμη αλλά θέλω να διαβάσω την εφημερίδα μου.

Α: Μήπως σας ενοχλώ;

Β: Σίγουρα το κάνετε.

Α: Μα γιατί μου φέρεστε έτσι; Μια ερώτηση σας έκανα.

Β: Οι ερωτήσεις ήταν δύο.

Α: Αν μου πείτε τι λέει η εφημερίδα, υπόσχομαι να φύγω από κοντά σας.

Β: Δεν υπάρχει περίπτωση να σας πω.

Α: Τότε δεν υπάρχει περίπτωση να φύγω.

Β: Ακούστε να σας πω, εγώ σε αυτό το παγκάκι έρχομαι τα τελευταία είκοσι χρόνια και απολαμβάνω την ανάγνωση της εφημερίδας μου. Είναι μία ιεροτελεστία την οποία αυτήν τη στιγμή διακόπτετε δίχως προφανή αιτία. Φύγετε.

Α: Κι αν δε φύγω; Θα καλέσετε την αστυνομία;

Β: Όχι όχι, δε θέλω να έχω σχέσεις μαζί τους. Μπορώ να υπερασπιστώ μόνος μου τον εαυτό μου, το παγκάκι μου και την εφημερίδα μου.

Α: Μα τι άνθρωπος είστε αγαπητέ; Με έχετε εντυπωσιάσει.

Β: Αλήθεια το λέτε αυτό;

Α: Μα και βέβαια. Είχα πολύ καιρό να συναντήσω κάποιον με τόσο έντονη την ανάγκη να διαβάσει μιαν εφημερίδα και να μη θέλει να συζητήσει μ’ έναν συνάνθρωπο του.

B: Ξέρετε, δεν είναι όπως τα λέτε.

Α: Έτσι ακριβώς είναι. Αποδείξτε μου το αντίθετο αν μπορείτε.

Β: Απλώς διακόπτετε μία συνήθεια χρόνων, για αυτό το λόγο ίσως αντέδρασα υπερβολικά πριν λίγο.

Α: Ξέρετε και εγώ αυτό έκανα ή τουλάχιστον προσπάθησα να κάνω.

Β: Τι εννοείτε;

Α: Προσπάθησα να διακόψω μία συνήθεια που κρατάει κι αυτή χρόνια. Να επιχειρώ να μιλήσω με κάποιον άνθρωπο και εκείνος να τροοκρατείται και να μου ζητάει να φύγω. Σας εύχομαι να μην το περάσετε ποτέ.

Β: Δεν υπάρχει κανένα νόημα σε αυτό που συμβαίνει τώρα.

Α: Αυτή ακριβώς είναι η ένσταση μου απέναντι στους ανθρώπους. Η αλαζονεία, που κουβαλάνε σα φυλαχτό πάνω τους, τους έχει μετατρέψει σε μία αξιοθρήνητη μάζα ανικανοποίητων ψυχών.

Β: Νομίζω πως με είπατε αλαζόνα.

Α: Ναι, έτσι ακριβώς σας αποκάλεσα.

Β: Δεν μπορώ να το δεχθώ.

Α: Συνεχίζετε να επιβεβαιώνετε τον ισχυρισμό μου.

Β: Αφήστε με σας παρακαλώ και φύγετε. Είναι τόσο τρομερό αυτό που σας ζητάω;

Α: Γιατί κύριε μου; Αυτό που σας ζητάω εγώ είναι τρομερό; Θέλω να καθίσουμε εδώ, δίπλα ο ενας στον άλλον και να συζητήσουμε.

Β: Μα σας είπα ότι δε θέλω.

Α: Σίγουρα είστε παντρεμένος, έχετε παιδιά. Λογικά έχετε και κατοικίδια. Έτσι εξηγούνται όλα.

Β: Δε σας καταλαβαίνω.

Α: Προφανώς και δε με καταλαβαίνετε. Ποτέ δε θα με καταλάβετε. Αυτά που θεωρείτε δεδομένα, για μένα είναι πολύ μακρινά. Κάτι σαν την ουτοπία. Που όσα βήματα κι αν κάνεις προς το μέρος της, αυτή θα κάνει τα διπλάσια για ν’ απομακρυνθεί.

Β: Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω.

Α: Ναι, σας πιστεύω. Άνθρωποι σαν κι εσάς ποτέ τους δεν καταλαβαίνουν τι συμβαίνει άλλωστε. Ξυπνούν, τρώνε, αγκαλιάζονται, φιλιούνται, περπατούν, διαβάζουν, γελάνε και κλαίνε λες κι έχουν κάποιο μηχανισμό μέσα τους και ενεργούν με βάση αυτόν. Είστε ανελεύθερος αγαπητέ μου κι όταν το καταλάβετε -που δε νομίζω βέβαια – θα είναι αργά.

Β: Σκέφτομαι ν’ αποχωρήσω. Δε μου αρέσει η συζήτηση, έτσι όπως εξελίσσεται.

Α: Μα και να φύγετε αγαπητέ μου, πάλι το ίδιο κενό θα περιβάλλει τη ζωή σας. Αυτό που γεμίζει τη δική μου ζωή, έρχεται και αδειάζει τη δική σας. Είναι εξαιρετικό αυτό που συμβαίνει πλέον μεταξύ μας. Ζούμε τις ζωές μας, χάρη στην κενότητα που αναπτύσσουμε σα φράχτη ανάμεσα μας. Είναι τέλειο.

Β: Δε βλέπω κάποιο φράχτη αυτή τη στιγμή.

Α: Κανένας δεν παινεύει τις δημιουργίες του έτσι κι αλλιώς. Δεν περίμενα να τον δείτε. Τον βλέπω εγώ όμως και για αυτό το λόγο σχολιάζω την ύπαρξη του. Είναι τόσο τέλειος αυτός ο φράχτης. Συγχαρητήρια αγαπητέ μου.

Β: Σας ευχαριστώ πολύ αν και δεν είμαι σίγουρος ότι κατάλαβα σε τι αναφέρεστε.

Α: Θα σας πω μια ιστορία.

Β: Πρέπει να φύγω.

Α: Πρώτα θ’ ακούσετε την ιστορία.

Β: Νομίζω πώς δε θέλω να την ακούσω.

Α: Προφανώς και δε θέλετε να την ακούσετε αλλά κάπου πρέπει να την πω. Είστε ο εκλεκτός. Χαρείτε αυτήν την τιμή.

Β: Αν είναι έτσι, θα μου άρεσε να ειμαι το τιμώμενο πρόσωπο της παρέας. Προσδίδει κύρος στον άνθρωπο κάτι τέτοιο.

Α: Η ιστορία αφορά ένα αηδόνι που δεν το άφηναν να τραγουδήσει. Πάσχιζε εκείνο να δώσει χρώμα στην ατμόσφαιρα γύρω του και κάθε φορά που το άκουγε κάποιος, πήγαινε και του έδενε το ράμφος. Και το ΄βλεπες να δακρύζει και να προσπαθεί να απαλλαγεί απ’ τα δεσμά του, όμως δεν μπορούσε να αλλάξει τη μοίρα του. Και καθόταν και περίμενε πότε θα έρθει κάποιος άλλος να του βγάλει το σχοινί από το στόμα. Και τότε πάλι άρχιζε να τραγουδάει και να προσπαθεί να δείξει ότι άδικα του κλείνουνε το στόμα γιατί δεν έκανε τίποτα κακό στην ουσία, όμως πάλι όποιος περνούσε από κοντά και τ’ άκουγε έπαιρνε το σπάγγο και το έκανε να το βουλώσει. Και το άφησαν μια μέρα ελεύθερο να πετάξει, εκείνο όμως δεν έφυγε ποτέ. Είχε συνηθίσει τη φυλακή στην οποία ζούσε και τη θεωρούσε ίσως ως την ύψιστη ελευθερία. Και άρχιζε πάλι ο φαύλος κύκλος του τραγουδιού και της σιωπής. Και αυτό δεν τελείωσε ποτέ για να σας πω την αλήθεια. Έτσι έζησε μέχρι να πεθάνει.

Β: Γιατί μου τα λέτε όλα αυτά;

Α: Γιατί είμαστε κι εμείς σαν εκείνο τ’ αηδόνι φίλτατε. Ο καθένας με τον τρόπο του αρχίζει να αγαπάει τη φυλακή του. Υποσχεθείτε μου ότι μια μέρα θα πετάξουμε μακριά, ότι θα σταματήσουμε να γελάμε όταν μας κλείνουν το στόμα. Υποσχεθείτε μου, αν μπορείτε βέβαια, ότι θα ρίξουμε τα κάγκελα που μας περιορίζουν και αντί να καμαρώνουμε γι΄αυτό ότι θα τα ποδοπατήσουμε όλα και θα δώσουμε αξία στον εαυτό και το συνάνθρωπο μας.

Β: Δεν καταλαβαίνω τι λέτε. Δεν βλέπω πουθενά κάγκελα. Είμαι ελεύθερος.

Α: Πηγαίνετε σπίτι σας αν θέλετε. Δε θα μιλήσω άλλο μαζί σας. Πρέπει να φύγω.

Β: Και πού θα πάτε;

Α: Κάπου που θα μπορώ να τραγουδάω ελεύθερος. Υπάρχει χώρος και για εσάς αν θέλετε να με ακολουθήσετε πάντως.

Β: Δεν μπορώ, με περιμένει η γυναίκα μου στο σπίτι. Θα είμαι ειλικρινής απέναντι σας.

Α: Περίεργο πράγμα αυτό. Δε θέλετε να γυρισετε σπίτι σας, το νιώθω. Κι όμως θα το κάνετε.

Β: Ναι ναι, περίεργο. Αλλά κάποιες φορές κι η φυλακή ξέρετε προσφέρει μία ασφάλεια που δύσκολα τη βρίσκεις εκεί έξω. Η ελευθερία που ζητάτε έχει δρόμο μακρύ για να την πετύχετε.

Α: Έχετε δίκιο, όμως να ξέρετε κάτι. Συζητήσαμε τόση ώρα ενώ στην αρχή δε θέλατε και βγήκαμε κι οι δύο κερδισμένοι.

Β: Τι εννοείτε;

Α: Εσείς γνωρίσατε τον εαυτό σας και εγώ βρήκα επιτέλους έναν άνθρωπο να μιλήσω.

2 comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s