Λαβύρινθος || του Rasayana ||

Posted by

Λευτέρης: Βραδιάζει.

Στέλλα: Ναι.

Λευτέρης: Θ’ αρχίσουν να φαίνονται τ’αστέρια.

Στέλλα: Ναι.

Λευτέρης: Χθες έτυχε κι ονειρεύτηκα πως κατοικούσα σ’ ένα από αυτά. Σε ένα αστέρι που δε φαίνεται όταν κοιτάς τον ουρανό.

Στέλλα: Ναι.

Λευτέρης: Ήταν περίεργη η ατμόσφαιρα, να σου πω την αλήθεια. Δεν υπήρχε καθόλου φως. Και βρέθηκα εκεί και δεν έβλεπα τίποτα. Μόνο κάτι ψιθύρους άκουγα να έρχονται από διαφορετικές κατευθύνσεις.

Στέλλα: Ναι.

Λευτέρης: Και περπατούσα σε ένα υγρό έδαφος, χωρίς να ξέρω που πηγαίνω. Οι ψίθυροι είχαν αρχίσει να δυναμώνουν κι όμως όσο προχωρούσα, άκουγα τη φωνή σου να με καλεί. Κι ανάμεσα στις αδιάφορες μελωδίες που ηχούσαν παντού, εγώ άκουγα μόνο εσένα.

Στέλλα: Ναι.

Λευτέρης: Άρχισα να τρέχω μες στο σκοτάδι, ήθελα να βρω τη σειρήνα μου που τραγουδούσε για εμένα. Κι έτρεχα κι έτρεχα κι έτρεχα μα μου φαινόταν πως η απόσταση δε μειωνόταν ποτέ. Και σταμάτησα να τρέχω και ξαφνικά ο κόσμος πλημμύρισε με φως. Μη με ρωτήσεις τι ήταν. Δεν ξέρω τι ήταν. Ένα περίεργο φως κάλυψε τα πάντα. Και υπήρχαν παντού άνθρωποι. Άνθρωποι που έβλεπαν για πρώτη φορά τι υπάρχει γύρω τους. Και τους έβλεπες όλους να αγγίζονται για να καταλάβουν τι συμβαινει. Και άρχισαν να ζωγραφίζουν σα μανιακοί στο έδαφος τους εαυτούς τους. Συνέχισαν να ψιθυρίζουν όμως, αυτό ήξεραν. Κανένας δε μίλησε ποτέ. Μονάχα μιλούσαν σιωπηλά και ζωγράφιζαν.

Στέλλα: Όχι.

Λευτέρης: Και τότε κατάλαβα κι εγώ ότι για πρώτη φορά έβλεπα στη ζωή μου. Τότε κατάλαβα ότι είμαι τυφλός. Ότι όλα αυτά που ήξερα μέχρι τότε ήταν όλα πλαστά. Κατέρρευσε μπροστά μου το σύμπαν μιας ολόκληρης ζωής. Κι αυτή η κατάρρευση ήταν απότομη, εχθρική θα ελεγα για εμένα. Με ξεγύμνωσε τελείως και με άφησε έρμαιο στις ορέξεις ενός άλλου ανθρώπου, ενός κλώνου του εαυτού μου.

Στέλλα: Ίσως.

Λευτέρης: Κι αυτός ο άνθρωπος, ίσως εγώ, ίσως και όχι, ένιωσε ή ένιωσα πως όλα διαγράφονται με απόλυτη καθαρότητα μπροστά στο φως. Πως οι αχτίδες του που ντύνουν τον άνθρωπο, τον αλλάζουν σε δευτερόλεπτα και τον βρωμίζουν με ευτυχία.

Στέλλα: Όχι.

Λευτέρης: Και θυμάμαι ότι κάποιος άνθρωπος ή εγώ προσπάθησε να κλείσει τα μάτια του ή προσπάθησα να κλείσω τα μάτια μου. Δεν άντεχε ή δεν άντεχα άλλο αυτήν τη λάμψη.

Στέλλα: Ναι.

Λευτέρης: Μετά δε θυμαμαι τίποτα. Ξαφνικά σταμάτησα να τα βλέπω όλα αυτά. Ήταν το τέλος του ονείρου.

Στέλλα: Ήταν το τέλος.

Λευτέρης: Ήταν το τέλος του ονείρου.

Στέλλα: Το τέλος είναι πάντα το τέλος.

Λευτέρης: Το τέλος δε χρειάζεται να είναι θεαματικό άλλωστε.

Στέλλα: Δε χρησιμεύει κάπου, το ξέρω.

Λευτέρης: Πάλι το τέλος θα ‘ναι.

Στέλλα: Μπορεί όμως να ‘ναι και μια αρχή.

Λευτέρης: Ίσως είναι ένας λαβύρινθος.

Στέλλα: Με πολλά σταυροδρόμια.

Λευτέρης: Ένας λαβύρινθος.

Στέλλα: Με πολλά σταυροδρόμια.

2 comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s