Οι ναυαγοί || του Rasayana ||

Posted by

Άσπρες σημαίες κυμάτιζαν στην ακτή
κι όμως εμείς κλείσαμε τα μάτια
σα να τρομάξαμε από το γέλιο τους

Συνεχίσαμε να κολυμπάμε
να πλανώμαστε στο γαλάζιο χάος
όπως αρμόζει στους ταξιδευτές

Πέρασαν μήνες που δε βγήκαμε στη στεριά
βλέπαμε τη φωτιά κάπου μακριά
και αδημονούσαμε να μας κάψει

Μας προέτρεπαν να γυρίσουμε
δίχως σημαίες πια, δίχως γιρλάντες
μόνο με δάκρυα κι αναφιλητά

Εμείς συνεχίσαμε να ταξιδεύουμε
φαινόταν ιδανική λύση
να μας καταπιεί η θάλασσα

Σε όλους τους τόπους άνθρωποι ίδιοι
γιορτάζουν τη μέρα της επιστροφής
κρατώντας χαμόγελα και μπαλόνια

Όπου κι αν πήγαμε ήταν εκεί
κι έστεκαν νοσηροί στ’ ακρογιάλι
τεμαχίζοντας τη γύμνια τους με νοήματα

Ποτέ δεν κατάλαβαμε την επιμονή τους
τα απόμακρα ουρλιαχτά και τις κραυγές
που αντικατέστησαν τα ρίγη του κορμιού

Απλώς μια μέρα χαθήκαμε για πάντα
στροβιλιστήκαμε στην άβυσσο
της γλώσσας και του αγγίγματος

Χαμένοι, ερωτευμένοι και παράφοροι
δυο ναυαγοί σε ατέρμονη έξαψη
που κανένας δεν κατάλαβε ότι υπήρξαν.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

2 comments

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s