Η κούκλα που αγαπούσε το μπαλέτο || του Rasayana ||

Posted by

Η Ελένη ήταν ακόμη πολύ μικρή όταν κατάλαβε ότι το μπαλέτο θα αποτελέσει αργότερα το κύκνειο άσμα της ζωής της. Ήταν δεν ήταν έξι χρονών όταν είδε μια μέρα στο δρόμο δύο γυναίκες, ενδεδυμένες κατά γράμμα σύμφωνα με τον κώδικα της μπαλαρίνας.

» Γιατί φοράνε αυτά τα ρούχα κι αυτά τα περίεργα παππούτσια μαμά»;

» Γιατί είναι μπαλαρίνες αγάπη μου.»

» Τι είναι μπαλαρίνες;»

» Θες να πάμε κάπου για να δεις τι είναι»;

» Θέλω μαμά.»

Εκείνη τη μέρα άρχισαν και τελείωσαν ταυτόχρονα όλα για την Ελένη. Την πήγε η μητέρα της σε μια σχολή χορού για να καταλάβει τι είναι οι μπαλαρίνες. Η νεαρή κοπέλα έμεινε να κοιτάει αποσβολωμένη για αρκετά λεπτά την εκτέλεση του προγράμματος από τις χαρωπές κυρίες που επιδίδονταν ανελέητα σε χορευτικές φιγούρες. Χειροκρότησε όταν είδε μία από αυτές να γλιστράει τα πόδια σε θέση chasse, γούρλωσε τα μάτια της όταν αντίκρισε μιαν άλλη να λυγίζει τη μέση για το cambre που της ζήτησε η δασκάλα, χοροπήδησε τρελαμένη όταν και μια άλλη κοπέλα άρχισε να επιδίδεται σε άλματα εκτελώντας ένα ballotte.

Καθώς γυρίζαν στο σπίτι με τη μητέρα της, η Ελένη το δήλωσε περίτρανα:

» Εγώ θα γίνω μπαλαρίνα και θα γίνω η καλυτερη μπαλαρίνα του κόσμου. Και θα χορεύω όλη όλη όλη όλη μέρα μαμά.»

» Καρδούλα μου είναι πολύ όμορφο αυτό που λες, αύριο κιόλας θα πάμε με τον μπαμπά να σε γράψουμε σε μια σχολή. Θέλεις να το κάνουμε αύριο;»

» Ναιιιιιιιιιιιιιιιιιι.»

Η χαρά που ένιωσε τότε ήταν απερίγραπτη και αυτή ήταν η στιγμή που μια βροχή από χρυσόσκονη ξεκίνησε να πέφτει ακατάπαυστα πάνω της, φωτίζοντας ακόμη περίσσότερο το πρόσωπο της.

~~~~~

Η επιθυμία της πραγματοποιήθηκε κατευθείαν και την άλλη μέρα γράφθηκε στη σχολή χορού της γειτονιάς της. Είχε εντυπωσιαστεί πριν καν πάει στο συγκεκριμένο χώρο. Ετοιμάστηκε μόνη της -επιτηδευμένα- και προσπάθησε να φαίνεται πιο όμορφη από ποτέ την πρώτη μέρα που θα ξεκινούσε να ζει το όνειρο της. Διότι το πίστευε πραγματικά, αν και δεν είχε καμία προσωπική επαφή με το μπαλέτο ακόμη, ότι θα αποτελούσε το σημαντικότερο σταθμό κατά τη διάρκεια της ζωής της.

Η Κατερίνα, η κατά πέντε χρόνια μεγαλύτερη αδερφή της, την κορόιδευε τότε αλλά αρκετά χρόνια μετά που θα την έβλεπε να εμφανίζεται στις σημαντικότερες αίθουσες χορού σε όλο τον κόσμο, θα μετάνιωνε πικρά για την ανώριμη συμπεριφορά της εκείνες τις μέρες, η οποία δικαιολογούταν βέβαια από ένα κορίτσι που δεν είχε περάσει τα δώδεκα.

Η Ελένη δούλεψε σκληρά από την πρώτη μέρα που αποφάσισε να ασχοληθεί με το μπαλέτο. Περίμενε με μία ανεξάντλητη αγωνία τις Τρίτες και τις Πέμπτες κάθε εβδομάδας που περνούσε, καθώς ήταν οι δύο μέρες που πήγαινε στη σχολή χορού. Πολύ γρήγορα ξεχώρισε από τις υπόλοιπες κοπέλες, κάτι που αναγνώριζαν οι δασκάλες κι οι δάσκαλοι μέσα στην αίθουσα, οι δάσκαλες κι οι δάσκαλοι που τύχαινε να βρεθούν ως επισκέπτες εκεί, καθώς και η ίδια η Ελένη που έβλεπε τον εαυτό της να αλλάζει, έβλεπε τις ικανότητες της να αυξάνονται ανεξέλεγκτα και καταλάβαινε, αν και παιδί ακόμα, ότι είχε βάλει πλώρη προς το όνειρο.

~~~~~

Ακολούθησαν πολλά χρόνια εξαντλητικών προπονήσεων, απεριόριστου κόπου και προσπάθειας από μέρους της Ελένης. Μέσα σε όσα ακολούθησαν, ένιωσε την απόλυτη ευτυχία τις φορές που ολοκλήρωσε αψεγάδιαστα το πρόγραμμα της -κι αυτό ήταν σχεδόν απόλυτο-, ένιωσε να ενοχλείται όταν ο ιδιότροπος ψυχαναγκασμός της την οδηγούσε σε ασήμαντα λάθη κατά τη διάρκεια μιας παράστασης -που για αυτήν ωστόσο ήταν σα να πήγε στράφι η εκτέλεση στο σύνολο της-, ένιωσε βαθιά τη δυστυχία όταν αναγκάστηκε να μείνει για τέσσερις μήνες μακριά από το μπαλέτο εξαιτίας ενός τραυματισμού στο δεξί προσαγωγό.

Γνώρισε ανθρώπους, γνώρισε τον εαυτό της, τα όρια και τις επιθυμίες της, χάρηκε, έκλαψε, πόνεσε, απογοητεύτηκε, ξαναχάρηκε, ξαναέκλαψε, ξαναπόνεσε, κι όλα αυτά εξελίσσονταν μέσα σε έναν αέναο κύκλο στο κέντρο του οποίου βρισκόταν ο πραγματικός στόχος. Να καταφέρει να χορέψει κάποτε σε κατάμεστα μουσικά μέγαρα της Ευρώπης και του κόσμου ολόκληρου.

Συμμετείχε μανιωδώς σε χορευτικές παραστάσεις του σχολείου της όπου και εκτελούσε ένα σόλο πρόγραμμα βασισμένο απόλυτα σε grand allegro και andrelache, έπειτα μαζί με την ομάδα της σχολής χόρευε σε διάφορα θέατρα και μικρές μουσικές σκηνές της πόλης, αποκτώντας μέρα με τη μέρα, παράσταση με την παράσταση μία χαρακτηριστική άνεση στις κινήσεις της και μία εμπειρία σχετική με το μπαλέτο και όλα όσα το περιέβαλλαν που θα τη βοηθούσε πολύ στη συνεχή προσπάθεια της για εξέλιξη.

~~~~~

Πέρασαν αρκετά χρόνια, είκοσι για την ακρίβεια, και η Ελένη είχε φτάσει σε ένα ακραίο επίπεδο τεχνικής κατάρτισης και παρουσίασης του προγράμματος. Είτε εμφανιζόμενη σε σόλο πρόγραμμα, είτε μαζί με την υπόλοιπη ομάδα, εκείνοι που βρίσκονταν ανάμεσα στους θεατές και ήταν ικανοί να κριτικάρουν τους ανθρώπους επί σκηνής, είχαν πάντα τα καλύτερα να πουν για την απόδοση της. Έτσι και εκείνη, δίχως να καταλάβει το πως, βρέθηκε να χορεύει στο εξωτερικό, σε πόλεις και μέγαρα που δε το είχε φανταστεί ποτέ μέχρι τότε.

Η όπερα μπαλέτου του Παρισιού την εντόπισε σε μία από τις χιλιάδες παραστάσεις που είχε δώσει μέχρι τότε και αποφάσισε να την εντάξει στο δυναμικό της. Από εκείνη τη στιγμή και μετά από πυρετώδεις προπονήσεις η Ελένη χόρεψε στο Παρίσι, στη Μόσχα στη Νέα Υόρκη, στο Λονδίνο και σε πολλές άλλες πόλεις όπου οι άνθρωποι διψούσαν για να δουν επί σκηνής κάποιους άλλους να πραγματοποιούν τις φιγούρες και τις πιρουέτες που και οι ίδιοι θα ήθελαν να εκτελούν, και κατόρθωσε να ζήσει αυτό που ονειρευόταν τόσα χρόνια. Κατάμεστες αίθουσες από άνθρώπους που γνώριζαν τι θα παρακολουθούσαν και διθυραμβικές κριτικές το επόμενο πρωί για τους καλλιτέχνες που κατέθεσαν την ψυχή τους στην σκηνή για να ευχαριστήσουν τον κόσμο.

~~~~~

Με αυτόν τον τρόπο κύλησε η ζωή για την Ελένη για αρκετά ακόμα χρόνια. Συνεχείς παραστάσεις σε διάφορες χώρες του εξωτερικού και μια ατελείωτη δόξα για αυτήν και τους υπόλοιπους πρωταγωνιστές του θιάσου. Τον Ιούλιο του 1995 αποφασίστηκε μετά από εξαντλητικές διαβουλεύσεις να επέλθει ένα διάλειμμα στις παραστάσεις που σχετίζονταν με το μπαλέτο, ώστε να παρουσιαστούν και άλλα είδη χορού στον κόσμο για να μην παρακολουθεί συνέχεια το ίδιο θέαμα.

Η Ελένη τότε αποφάσισε να γυρίσει στην Ελλάδα και να περάσει τις διακοπές της με την οικογένεια της και την αδερφή της την Κατερίνα. Όταν το έμαθαν αυτό οι γονείς της χάρηκαν υπερβολικά και άρχισαν αμέσως να ψάχνουν το κατάλυμα τους για τις μέρες που θα ακολουθούσαν και θα είχαν την ευκαιρία να τις απολαύσουν σαν οικογένεια σε πληρη ολομέλεια. Μετά από εξονυχιστικές μελέτες, κατέληξαν ότι θα επισκευτούν τη Λευκάδα για τις δέκα μέρες που η Ελένη θα είχε τη δυνατότητα να απουσιάζει από το Παρίσι.

Είναι συγκλονιστικό το γεγονός ότι αυτή η απόφαση άλλαξε μια για πάντα τις ζωές τους διότι καθώς βρίσκονταν καθ’οδόν από την Αθήνα προς το αγαπημένο τους νησί, το τροχαίο δυστύχημα που συνέβη λίγο έξώ από τη Λαμία, έβαλε τη δική του ανεξίτηλη σφραγίδα στο σπιτικό τους. Λίγα χιλιόμετρα πριν τον Καραβόμυλο, και κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες το αμάξι τους συγκρούστηκε με μία νταλίκα που πορευόταν στο αντίθετο ρεύμα. Το αποτέλεσμα του ατυχήματος ήταν οδυνηρό. Ο πατέρας της Ελένης και η αδερφή της πέθαναν ακαριαία. Η μητέρα της και εκείνη διασώθηκαν αλλά μετά από αλλεπάλληλες εγχειρήσεις και προσπάθειες των γιατρών διαπιστώθηκε ότι καμία από τις δύο δε θα μπορούσε να περπατήσει ξανά.

~~~~~~

Τη μέρα που οι γιατροί ανακοίνωσαν ότι μητέρα και κόρη θα μείνουν παράλυτες για την υπόλοιπη ζωή τους, η Ελένη θα τη θυμόταν μέχρι το θάνατο της. Όλα είχαν αλλάξει. Δε θα μπορούσε ποτέ πια να ξαναχορέψει. Έπρεπε να αφήσει στην άκρη όλα όσα είχε ζήσει μέχρι τότε και να καθηλωθεί στο καροτσάκι για όσο χρόνο της απέμενε. Η κατάσταση λοιπόν, πήρε απροσδόκητα μία αποκλίνουσα μορφή και έπρεπε να προσαρμοστεί στις έκτακτες συνθήκες που προέκυψαν.

Δεν προσαρμόστηκε ποτέ πάντως. Όχι γιατί δεν μπορούσε αλλά γιατί δεν ήθελε να συνειδητοποιήσει αυτό που είχε συμβεί. Ένιωσε ξαφνικά φυλακισμένη, προδομένη, απέκτησε ένα θυμό και ένα μίσος που θα τη συντρόφευε για κάποια χρόνια ακόμα, μέχρι τη μέρα που θα αποχαιρετούσε μια για πάντα τον κόσμο που δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να βλέπει καθισμένη σε ένα αναπηρικό αμαξίδιο.

Έπεσε σε μία άκρως βαριά μορφή κατάθλιψης κάτα την οποία σταμάτησε να αντιδρά σε οποιοδήποτε εξωτερικό ερέθισμα. Δεν έβγαινε από το σπίτι, παρά μόνο για τις καθιερωμένες επισκέψεις στον ψυχολόγο που την είχε αναλάβει, ο οποίος θεώρησε πως αυτό που συνέβαινε στην Ελένη ήταν ένα ψυχωτικό είδος κατάθλιψης. Δεν ήξερε βέβαια και ο ίδιος αν ήταν απόλυτα σίγουρος για τη γνωμάτευση του διότι στις τριαντά έξι συνεδρίες που παρακολούθησε την Ελένη, εκείνη πρέπει να έβγαλε από το στόμα της συνολικά είκοσι λέξεις.

Η μέρα της χαρακτηριζόταν έντονα από τα παραληρήματα της, κατά τη διάρκεια των οποίων έβριζε ασταμάτητα και επαναλαμβάνε τουλάχιστον εξακόσιες φορές τη φράση » οι μπαλαρίνες πεθαίνουν μονάχα όταν το θελήσουν «. Η μητέρα της, δεν μπορούσε να αντέξει τις εξελίξεις και διαγνώστηκε με καταθλιπτική ψευδοάνοια από τον ίδιο γιατρό. Δε μιλούσε, δεν έτρωγε, δε σκεφτόταν τίποτα, μονάχα στεκόταν στο σαλόνι του σπιτιού και κοιτούσε συνέχεια την ίδια φωτογραφία, στην οποία απεικονιζόταν ένας στρατιώτης χτυπημένος από σφαίρα κατά τη διάρκεια του πρώτου παγκόσμιου πολέμου.

Η αδερφή της μητέρας της, χήρα τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια ανέλαβε τη φροντίδα των δύο γυναικών για να δώσει κάποιο νόημα στην άχαρη ζωή της κατά τη διάρκεια της οποίας το σημαντικότερο πράγμα ήταν η παρατήρηση των αστικών λεωφορείων που περνούσαν κάθε δέκα λεπτά κάτω από το σπίτι της. Πήγε και έμεινε μαζί τους, μία απόφαση βέβαια που δεν τελεσφόρησε διότι έπειτα από κάποιες μέρες βρέθηκε να λογομαχεί ασταμάτητα με την Ελένη, δίχως να ξέρουν το γιατί. Ανίκανη να αντέξει την τεταμένη ατμόσφαιρα που επικρατούσε μέσα στο σπίτι, πήρε την αδερφή της και πήγαν και οι δύο σε μία κλινική στην Κηφισιά ώστε να τις προσέχει κάποιος μέχρι να πεθάνουν.

Και αυτό συνέβη γιατί θεώρησε πως η αδερφή της έπρεπε να έχει συνέχεια κάποιον από πάνω της για όλες τις ανάγκες της ημέρας, θεωρώντας ταυτόχρονα πως και για την ίδια έπρεπε να συμβεί κάτι παρόμοιο μιας και είχε αρχίσει να μιλάει με τους πεθαμένους προγόνους της το τελευταίο διάστημα. Αυτά που της έλεγαν την είχαν βυθίσει σε έναν ωκεανό από μαραμένα τριαντάφυλλα και ψόφιες αναμνήσεις όπου περνούσαν διάφορες βάρκες και είχαν όλες καπετάνιο τον άντρα της.

~~~~~~

Πέρασαν κάποια χρόνια και η Ελένη, βοηθούμενη από μία νεαρή κοπέλα που την έλεγαν Ευτέρπη, συνέχισε να ζει τη δική της παράνοια ανάμεσα στους τοίχους του σπιτιού. Κοιμόταν σχεδόν όλη μέρα γιατί ήθελε να ονειρεύεται πως τίποτα δεν είχε συμβεί και την άλλη μέρα θα ξυπνούσε στο Παρίσι, πάνω στη σκηνή, εκτελώντας ένα σόλο πρόγραμμα διάρκειας 35 λεπτών το οποίο θα περιλάμβανε όλες τις κινήσεις και τις πιρουέτες και τις φιγούρες και τα πηδήματα και τα στροβιλίσματα που είχαν επινοήσει οι ειδικοί του μπαλέτου αρκετούς αιώνες πριν.

Πολλές φορές όμως κι ο ύπνος την πρόδιδε και κατέληγε να κλαίει στο νεκροκρέβατο του δωματίου της γιατί έβλεπε πολλά βράδια -κι αρκετά μεσημέρια παράλληλα- πως βρισκόταν πάνω στη σκηνή, καθισμένη στο αναπηρικό καροτσάκι, παγιδευμένη σε μιαν άλλη διάσταση όπου οι άνθρωποι τη χλεύαζαν και της πετούσαν λασπωμένες μπότες και κεφάλια από άλογα για να κατέβει από το πάλκο και να αφήσει το χώρο ελεύθερο για αυτούς που ήταν σε θέση να χορέψουν.

~~~~~

Εκείνες τις μέρες έλαβε ένα γράμμα στο οποίο αναγραφόταν πως η θεία της πέθανε, καθώς τη βρήκαν πεσμένη στην τουαλέτα της κλινικής να μασάει με μανία τα κόπρανα της. Δεν την ένοιαξε και πολύ είναι η αλήθεια. Όμως το γράμμα αυτό ήταν ιδιαίτερα σημαντικό γιατί σκέφτηκε ότι θα μπορούσε και η ίδια να γράψει κάτι για να αφήσει την τελευταία της επιθυμία αποτυπωμένη σε μια σελίδα από χαρτί.

Ένα βράδυ λοιπόν που βρισκόταν στο κρεβάτι και φαντάστηκε ότι το δωμάτιο έχει γεμίσει από εξάχρονα κορίτσια που εκτελούσαν διάφορες πιρουέτες γύρω της, έκατσε και έγραψε ένα γράμμα που απευθυνόταν στη μητέρα της.

» Αγαπημένη μου μητέρα, φεύγω και ήθελα να στο πω. Δεν έχω άλλο λόγο να μένω εδώ. Όμως θέλω να ξέρεις ότι δε θα σε ξεχάσω. Θα έρθω να βρω στην κλινική. Θα έρθω να βρεθούμε μια τελευταία φορά. Έτσι όπως ξεκίνησαν όλα, έτσι θα τελειώσουν. Έτσι πρέπει να γίνει άλλωστε. Αλλιώς δε θα ‘χει νόημα. Αντίο μητέρα, σε αγαπώ.

Η μικρή σου μπαλαρίνα.»

Μόλις έγραψε το γράμμα, κατάπιε δυο κουτιά από τα ηρεμιστικά που βρίσκονταν στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι της και έπεσε να κοιμηθεί. Σκέφτηκε ότι θα ήταν εύκολο αυτό διότι οι εξάχρονες μπαλαρίνες είχαν αποχωρήσει από το δωμάτιο, οπότε δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει, μέσα στην απέραντη μοναξιά της.

~~~~~

Το επόμενο πρωί οι δύο νοσοκόμες που είχαν αναλάβει τη φροντίδα της μητέρας της μπήκαν στο δωμάτιο της για την καθιερωμένη επίσκεψη των οχτώ και η μία με δυσκολία κουβαλούσε ένα αρκετά μεγάλο κουτί στα χέρια της.

» Είναι από την κόρη σας κυρία Ειρήνη», είπε , εμφανώς λαχανιασμένη.

Μόλις έφυγαν από το δωμάτιο με το πέρας του τυπικού ελέγχου της υγείας της, η Ειρήνη άνοιξε το κουτί και είδε μέσα να βρίσκεται η κόρη της. Ήταν πάλι εφτά χρονών, ντυμένη μπαλαρίνα με το χαμόγελο στα χείλη.

» Κούρδισε με μαμά. Μη με κοιτάς έτσι. Κούρδισε με να χορέψω για να με καμαρώσεις».

Η Ειρήνη τρελάθηκε από ευτυχία εκείνη τη στιγμή που ξανάβλεπε την κόρη της. Την κούρδισε αμέσως και η μικρή Ελένη πραγματοποίησε ένα σόλο πρόγραμμα των εικοσιτεσσάρων λεπτών, πλημμυρίζοντας το πρόσωπο της μητέρας της με μια θάλασσα από δάκρυα θανάτου και συγκίνησης.

~~~~~

3 comments

  1. Και επειδή τίποτα δεν είναι δεδομένο σ’ αυτή τη ζωή, αφού διάβασα το εκπληκτικά καλογραμμένο και «έτσι» κείμενο σου, μου γεννήθηκε ένα ερώτημα:
    Ζώντας κανείς με επίγνωση (όσο μπορεί)… αν κάτι ξαφνικά ανατρέψει όλη του τη ζωή, μπορεί να συνεχίσει να ζει χωρίς να πέσει σε βαθιά κατάθλιψη, έχουμε τόσα παραδείγματα πχ στους Παραολυμπιακούς Αγώνες και όχι μόνο…

    Καλό μας Ιούνη! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s