Όταν κοιτάζεις τον καθρέφτη || του Rasayana ||

Posted by

Στο σαλόνι του σπιτιού μου έχω κρεμάσει έναν υπέροχο καθρέφτη. Δεν ξέρω αν μπορείς να με καταλάβεις την ώρα που το διαβάζεις αλλά είναι πραγματικά ένας εξαιρετικός καθρέφτης. Το σχήμα του είναι κυκλικό και το χρώμα του είναι ένας συνδυασμός πράσινου και γκρι. Από το μαγαζί που τον αγόρασα με ενημέρωσαν ότι δεν πρέπει να τον κοιτάω για πολλή ώρα διότι είναι αρκετά πιθανό να με επηρεάσει κατά κάποιον τρόπο.

Εγώ σκέφτηκα ότι ο υπάλληλος ψεύδεται για να με εντυπωσιάσει και να τον ξεφορτωθεί πιο εύκολα από το κατάστημα. Το θέμα είναι ότι με ενθουσιάζουν τα μυστήρια, οπότε τον αγόρασα, χωρίς βέβαια να πιστέψω ότι θα συμβεί κάτι περίεργο αν τον κοιτάω για αρκετή ώρα.

~~~~~

Τον κρέμασα που λες στο σαλόνι σε μία αρκετά περίοπτη θέση, ώστε όλοι όσοι με επισκέπτονται να τον παρατηρούν και γιατί όχι να καθρεφτίζονται κιόλας σ’ αυτόν, αν το επιθυμούν. Ήταν μεγάλος ο ενθουσιασμός μου και προσπάθησα να τον στολίσω με διάφορα αυτοκόλλητα και άλλα ανόητα πραγματάκια, όμως δε μου άρεσε και πολύ αυτή η μικρή μετατροπή που είχα πραγματοποιήσει, οπότε τον επανέφερα στην αρχική του μορφή.

Σκέφτηκα άλλωστε ότι η ομορφιά βρίσκεται στην απλότητα και εκεί θα βρίσκεται πάντα. Οι φιοριτούρες και οι ενέργειες των ανθρώπων με σκοπό να αποφύγουν τη φυσική τάξη των πραγμάτων πιστεύω πως κρύβει ένα είδος ανεπάρκειας από πλευράς τους και πολλές φορές είναι λυπηρό. Αυτό πιστεύω τουλάχιστον.

Δεν ξέρω αν όντως ισχύει και στην πραγματικότητα, σίγουρα πάντως δεν είναι ευτυχισμένοι, παρά τις αμέτρητες προσθήκες με τις οποίες έχουν ντύσει τις ζωές τους. Καμιά φορά όταν τους παρατηρώ για αρκετή ώρα, το βλέπω στα μάτια τους. Τα μάτια είναι κι αυτά καθρέφτες. Δεν μπορούν να κρατήσουν κάτι κρυφό.

~~~~~~

Ξεκίνησα που λες -για να μην σε κουράζω κιόλας με τις σκέψεις μου- να καμαρώνω καθημερινά τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Πριν βγω από το σπίτι, στεκόμουν και κοιτούσα τη φιγούρα μου, όπως διαγραφόταν στο γυαλί αλλά ποτέ δεν έκατσα για περισσότερο από δύο λεπτά απέναντι του. Εκείνα τα λόγια του ανθρώπου στο μαγαζί με τρόμαξαν κάπως για να σου πω την αλήθεια. Γενικά οι άνθρωποι με τρομάζουν αρκετές φορές, πόσο μάλλον οι σφαίρες που εκσφενδονίζουν από το στόμα τους.

Πολλές φορές σκεφτόμουν γιατί κάθομαι και κοιτιέμαι στον καθρέφτη. Αν μου προσφέρει κάτι πρακτικό βρε παιδί μου αυτή η επαναλαμβανόμενη κίνηση, τουλάχιστον τρεις φορές την ημέρα. Ίσως το κάνω γιατί δεν παρατηρώ τις αλλαγές που συντελούνται πάνω μου ας πούμε, με δεδομένο ότι κάθε μέρα αντικρίζω το ίδιο πρόσωπο απέναντι μου. Δεν ξέρω. Μπορεί να το κάνω για άλλο λόγο. Μπορεί και να το κάνω δίχως να συνειδητοποιώ το γιατί. Μικρή σημασία έχει.

~~||~~

Μια μέρα που λες, συνέβη κάτι το απροσδόκητο. Είχα σταθεί για κάμποση ώρα απέναντι από τον καθρέφτη και είχα βυθιστεί στις σκέψεις μου. Δεν το κατάλαβα ότι έκανα αυτό που με παρότρυνε ευγενικά ο υπάλληλος ν’ αποφύγω. Αντίκριζα για πολλή ώρα τον εαυτό μου, μέχρι που άρχισα να τρομάζω υπερβολικά με αυτό που σχηματιζόταν πάνω στο γυαλί. Θυμάμαι όλο μου το σώμα να μηρμυγκιάζει απότομα και μια ξαφνική αλλά έντονη ζαλάδα να κάνει αισθητή την παρουσία της.

Ένιωθα πως θα λιποθυμήσω για κάποια λεπτά, όμως είχα όλες μου αισθήσεις στο ακέραιο. Τότε ξαφνικά τα μάτια μου έκλεισαν και ύστερα από λίγο δε βρισκόμουν πια στο σαλόνι μου. Είχα μεταφερθεί σε ένα αλλόκοτο μέρος που οι άνθρωποι μιλούσαν με τα σύννεφα και τα ζώα οδηγούσαν μηχανές και λεωφορεία.

Τσίμπησα με δύναμη το χέρι μου για να δω αν όντως βρίσκομαι εκεί ή αν ήταν απλώς ένα όνειρο. Από το τσίμπημα το μόνο που έμεινε ήταν ένας ισχυρός πόνος που υποχώρησε τουλάχιστον δεκαπέντε λεπτά μετά. Ξεκίνησα λοιπόν να περιπλανιέμαι στον περίεργο αυτόν τόπο για να τον εξερευνήσω. Καθώς περπατούσα παρατηρούσα πως τίποτα δεν ήταν όπως το είχα συνηθίσει.

~~~~

Είχε πραγματοποιηθεί μία ολική αντριστροφή των ρόλων μεταξύ των ζώων και των ανθρώπων. Για να καταλάβεις τι εννοω, πέρασε ένα περιπολικό και βρίσκονταν μέσα δύο αγελάδες, τα μαγαζιά κατά μήκος του δρόμου διοικούνταν από κουνέλια και παγώνια, ένας ερωδιός μάζευε τα λιγοστά σκουπίδια από το έδαφος ενώ οι άνθρωποι είχαν ένα απλανές βλέμμα και απλώς κοιτούσαν τον ουρανό.

Κάποιοι -όπως έγραψα λίγο παραπάνω- μιλούσαν με τα σύννεφα και σκέφτηκα ότι είναι αρκετά χαζοί που περιμένουν μιαν απάντηση από αυτά.

Η αλήθεια είναι ότι δεν καταλάβαινα ούτε στο ελάχιστο γιατί συνέβαιναν όλα αυτά, οπότε βρήκα μία πάπια να κάθεται κάτω από ένα δέντρο και ένιωσα την ανάγκη να ζητήσω κάποιες εξηγήσεις.

» Καλώς ήρθες ξένε», μου είπε όταν την πλησίασα.

» Τι συμβαίνει εδώ καλή μου πάπια», ρώτησα κατευθείαν.

» Τι συμβαίνει άνθρωπε μου; Τι εννοείς;»

» Με δουλεύεις μωρέ; Τι είναι όλα αυτά; Κυβερνάν τον κόσμο τα ζώα και δεν το ξέρω;»

» Ναι, αυτό γίνεται εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ακόμα να το χωνέψεις;»

Μόλις ολοκλήρωσε την συγκεκριμένη πρόταση, άναψε περιχαρής ένα τσιγάρο και πρόσφερε ένα και σ’ εμένα. Εγώ σάστισα και άρχισα να τρέχω, δίχως να ξέρω για που και για ποιο λόγο. Κοίταξα κάπου όπως έτρεχα και είδα ότι βρίσκομαι στο έτος 3156. Τότε σκέφτηκα ότι έχω τρελαθεί ή ότι βλέπω απλώς έναν ακόμα εφιάλτη. Όμως σκέφτηκα από την άλλη πως δε νιώθω να έχω χάσει τα λογικά μου κι ότι πριν λίγη ώρα δεν κοιμόμουν αλλά βρισκόμουν απλώς απέναντι από τον καθρέφτη.

Θυμάμαι ότι συνέχισα να τρέχω ασταμάτητα λες κι ήθελα να ξεφύγω από κάποιον που με κυνηγούσε, όμως αυτό δε συνέβαινε και το ήξερα πολύ καλά. Μέχρι που δεν άντεξα άλλο και κατέρρευσα σε μια πλατεία, εξαντλημένος και μ’ ένα βλέμμα που πρόδιδε την αμηχανία μου.

~~~~~

Ήρθε τότε ένα γουρούνι και κάθισε δίπλα μου. Μου πρόσφερε κι αυτό ένα τσιγάρο και με ρώτησε «τι συμβαίνει».

» Δεν ξέρω τι συμβαίνει. Βρισκόμουν στο σπίτι μου, 20 Μαίου του 2014 και ξαφνικά βρέθηκα σε αυτό εδώ το αλλόκοτο μέρος και μάλιστα στο 3156. Πραγματικά δεν έχω ιδέα τι γίνεται.»

Το γουρούνι γέλασε τότε, ηχηρά, μ’ έναν τρόπο που μ’ έκανε να νιώσω άβολα.

» Δεν είσαι ο πρώτος που το παθαίνει αυτό», αποκρίθηκε.

» Τι εννοείς;», ρώτησα.

» Είμαι σίγουρος ότι καθόσουν και κοιτιόσουν στον καθρέφτη σου για αρκετή ώρα.»

» Ναι, αυτό έκανα. Γιατί να ‘ναι κακό;»

» Κακό δεν είναι φίλε μου, απλώς οι καθρέφτες είναι μαγικά αντικείμενα και δεν καταλαβαίνεις πότε γίνεσαι έρμαιο στις ορέξεις τους. Οι καθρέφτες φτιάχτηκαν για να σας ξεγυμνώνουν. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Γιατί είστε περίεργα όντα οι άνθρωποι. Και άσε όλα τα κακά που προκαλείτε σ’ εμάς και στο περιβάλλον γύρω σας. Το χειρότερο κακό το προκαλείτε στους εαυτούς σας.

Γιατί μια ζωή την έχετε και νομίζετε ότι όλα φτιάχτηκαν για ‘σας. Νόμιζες θα έμενε ατιμώρητη για πάντα η αλαζονεία και ο φθόνος σας; Κριθήκατε ακατάλληλοι, οπότε τα κλειδιά του βασιλείου πέρασαν πλέον στα δικά μας χέρια. Να σου πω την αλήθεια κι εμείς είμαστε λίγο τσαπατσούληδες και με τα φεγγάρια μας καμιά φορά, όμως δεν απειλούμε τα υπόλοιπα ζώα γύρω μας, ούτε αυτά που ζουν στις άλλες χώρες.

Μάθαμε να συνυπάρχουμε ειρηνικά, διότι δεν έχουμε την απληστία και την ανασφάλεια στο αίμα μας. Ξέρουμε πολύ καλά ότι η ζωή που μας δόθηκε είναι ένα δώρο ανεκτίμητο και ξέρουμε πώς να το χειριστούμε.

Εσάς σας έκαναν αυτό το δώρο και κοιτάξατε να εκμεταλευτείτε την κατάσταση. Αμ δεν είναι έτσι αγαπητέ μου, γιατί καμιά φορά κοιτάς τον καθρέφτη για πολλή ώρα και τρομάζεις που δε βλέπεις πια εσένα αλλά το τέρας που ταράζει πολλά βράδια τον ύπνο σου. Τώρα δες ποια είναι η κατάσταση των ανθρώπων.

Γυρνάνε ‘δω κι εκεί και δεν ξέρουν τι να κάνουν. Έχασαν τη δύναμη τους και καταστράφηκε η ζωή τους όλη. Κάποιοι αν πρόσεξες μιλάν στον ουρανό και προσεύχονται σε θεούς και δαίμονες να τους γυρίσουν στα παλιά. Μα τι ανόητοι που είστε ρε παιδί μου; Έτσι μου ‘ρχεται να σκάσω στα γέλια τώρα μέχρι αύριο. Εσύ μου το προκαλείς αυτό και όλοι οι όμοιοι σου.

Δεν ξέρετε να ζείτε, όλο ζητάτε πράγματα και δεν είστε ποτέ ικανοποιημένοι. Είστε πραγματικά για λύπηση και πάλι καλά να λες που δεχθήκαμε να σας έχουμε μέσα στα πόδια μας και δε σας εξοντώσαμε να γιάνει μια και καλή ο τόπος. Βλέπεις εμείς δεν έχουμε τέτοιες ηλίθιες ιδέες, να πετάμε ανθρώπους στους γκρεμούς και ν’ ανεβάζουμε το βίντεο στο instagram.

Τι να σου πω. Δεν ξέρω. Ό,τι και να σου πω θα ‘ναι λίγο. Άσε που δε θα καταλάβεις κιόλας τίποτα. Περνιέσαι και για έξυπνος τρομάρα σου. Άντε γύρνα πίσω τώρα στον κόσμο σου. Έχεις πολλά πράγματα να κάνεις. Και πρόσεχε να μην ξοδέψεις πάλι πολλή από την ώρα σου στον καθρέφτη γιατί αυτό που θ’ αντικρίσεις θα σε τρομάξει ακόμα περισσότερο.»

~~~~~~

Αυτά είπε το γουρούνι και βρέθηκα ξαφνικά πάλι στο σαλόνι του σπιτιού μου. Ο καθρέφτης είχε σπάσει και γύρω του, ανάμεσα στα θραύσματα που είχαν απομείνει, χιλιάδες κουκούλια έσκαγαν ταυτόχρονα και το δωμάτιο πλημμύρισε από πολύχρωμες πεταλούδες που ξεκινούσαν εκείνη τη στιγμή το ταξίδι τους στον κόσμο.

Τότε ένιωσα τα πνευμόνια μου να φουσκώνουν από κάτι που δεν μπορούσα να προσδιορίσω. Συνειδητοποίησα πόσες στιγμές έχασα μέχρι εκείνη τη μέρα από τη ζώη μου, πόσο ειρωνικός και ανειλικρινής είχα υπάρξει κι έτρεξα να βγω απ’ το δωμάτιο υποσχόμενος στον εαυτό μου ότι θ’ αλλάξει και δε θα καταλήξει να ζητάει ελεημοσύνη από τα σύννεφα.

2 comments

  1. Εξαιρετικό!
    Ποτέ δεν είναι αργά για να αισθανθούμε ευγνωμοσύνη, πρώτα γιατί ζούμε και στη συνέχεια που κάποια στιγμή κάτι (μπορεί) να μας ξυπνήσει… συνήθως αυτό το «ξύπνημα» είναι οδυνηρό αλλά έχει και ένα καλό, αν δεν φοβηθείς να συνεχίσεις, σου μαθαίνει να πατάς στα πόδια σου χωρίς πατερίτσες (προσευχές, ελπίδες, ονειροπολήσεις κλπ)!
    Χαίρομαι που το 3156 θα έχουν γλυτώσει από τα σουβλατζίδικα και μερικά ζώα, γιατί προσωπικά θα περίμενα μόνο κατσαρίδες! 😉

    Καλή μέρα και ένα μεγάλο ευχαριστώ για το παραπάνω κείμενο! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s