Οι τελευταίοι καρποί

Η μέρα της κρίσης χαράζει
Πιάνω τη μυρωδιά της να ξεπροβάλει στη γειτονιά
Εκρηκτική, αναπόφευκτη, μοιράζει -δίκαια, ίσως άδικα- τους καρπούς της
σαν δέντρο με γλυκόπικρο φρούτο.

Κι εγώ, μικρή φωτιά σε τούτη τη γη,
τη μπαρουταποθήκη του κόσμου,
δεν ξέρω αν οι φλόγες μου κάψουν ή σκορπίσουν
στερνή τη συμφορά.

Θυμάμαι κάθε αγκάλη
Κάθε απαλότητα να με τυλίγει
Θυμάμαι κάθε ώρας ουρανό
να με κοιτάει μέσα από μάτια, ζευγάρια πολλά.
Θυμάμαι κάθε μελωδία
που αντάλλαξα
πανηγυρισμών ή και θρήνων
Ίσως όταν γυάλιζε
ο απέραντος υγρός καθρέφτης
κι η ουράνια φλόγα θέριευε εμπρός του
Ίσως δεν έπρεπε να ξεχάσω πως δεν είχα κερδίσει
το βλέμμα τους, ακόμα.
Ίσως αυτοί που μ’έφεραν
σ’αυτή τη γη των αντιθέτων
να’χουν μυρίσει
πιο πολύχρωμα άνθη
απ’όσα πρόλαβα ποτέ ως εδώ.

Κι η μέρα της κρίσης χάραξε
το δέντρο της μοίρασε τους καρπούς της.
Πια δεν έχει σημασία το πώς
Δεν ξέρω καν αν μου ‘τυχε γλυκός ή πικρός
Ξέρω μόνο πως φλόγες τα χέρια μου θα κάψουν τούτο το δέντρο της -ήρθε η ώρα μας-
Ή θα σβήσω προσπαθώντας,
κι η καύση ατελής.
Για όλα αυτά, τα λίγα
που χόρτασα άνθη και μόνο, αξίζει.
Κι έτσι σπόρο θα ρίξω απ’τον καρπό που πήρα
πάνω στις μπαρουταποθήκες να φυτρώσουν δέντρα
για τη γενιά που θα γευτεί την άνθισή τους.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s