Ένα κομμάτι αθανασίας

Είναι περίεργος ο δρόμος που θα πάρουμε
Άλλοι φίλοι, άλλοι συγγενείς, φεύγουν για να βρουν
ό,τι φοβήθηκαν να ψάξουν εδώ
μια ελπίδα για να πιάσουν τον ουρανό
Όμως αλήθεια δεν μας έδειξαν ποτέ ούτε το κλάμα του
ούτε καν τα σύννεφα
Τα κράτησαν για χάρη όσων δεν τα χρειάστηκαν ποτέ
Κι όσα κι αν βλέπουμε στην πατρίδα και σε κάθε πατρίδα
πάντα ξέρουμε ότι δε μας χαρίστηκαν
Η ομορφιά χάνει τον παρατηρητή που τη δημιούργησε
και ψάχνουμε να βρούμε ομορφότερη
Αλλά όσο κι αν ταξιδέψουμε δε θα υπάρξει ομορφότερη από αυτήν που μας ανήκει

Δε γεννηθήκαμε για να ζούμε με δανεικό ουρανό
μόνο μας τον έδειξαν
κι εμείς μάθαμε τι χάνουμε και ψάξαμε αλλού
μπας και ξέμεινε και για εμάς ένα μικρό φωτεινό αστέρι
Και μάθαμε να χάνουμε τα πάντα παρά μόνο τη θάλασσα,
γιατί αυτήν μας την άφησαν για να πνιγόμαστε
μήπως και αγκαλιάσουμε ένα κομμάτι του ουρανού
όπως τον αγκαλιάζει και ο ωκεανός στην άκρη του,
εκεί που πορευόμαστε αλλά δε φτάνουμε ποτέ

Σε τέτοιο κόσμο γεννηθήκαμε γλυκιά μου
κι αυτόν ν’ αφήσεις δε θα βρεις κανέναν άλλο
που να σου δώσει τέτοια χαρά
να φτιάχνεις μόνη σου την ελπίδα
Και τα γαλανά σου μάτια, δική μου ελπίδα σε έναν κόσμο δανεικό
Ψάχνουν αλλού πατρίδα, γαλάζια θάλασσα να σμίξει με ουρανό

One comment

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s