Όταν χορεύουν τα κουρέλια || του Rasayana ||

Posted by

Ο κόσμος χωρίζεται σε αρχηγούς και κουρέλια . Οι πρώτοι κινούν τα νήματα, οι δεύτεροι υπομένουν τις διαδικασίες.

Η ζωή μας είναι μια ταινία, από αυτές που θα πλήρωνες όσο όσο για ν’ αποκτήσεις ένα μαγικό χαρτάκι και να την απολαύσεις στη μεγάλη οθόνη.

Αυτή η ίδια γράφει το σενάριο, αυτή μάλιστα σκηνοθετεί και τις πράξεις του έργου. Αν το σκεφτείς περιμετρικά, ίσως είναι προς όφελος του ηθοποιού να εκτελεί τις διαταγές ενός μονάχα ανθρώπου.

Σίγουρα δεν τάσσομαι υπέρ της μονοφωνίας, παρ ‘όλα αυτά θεωρώ πως σε κάποιες περιπτώσεις η ύπαρξη διαφορετικών απόψεων και ενεργειών είναι πιθανό να προκαλέσει ένα είδος σύγχυσης.

Όταν γυρίζεται ένα έργο, εμπλέκονται χίλιοι κι ένας νοματαίοι που επιθυμούν να βάλει ο καθένας το λιθαράκι του στο ανερχόμενο οικοδόμημα. Όλοι είναι πρόθυμοι να ματώσουν μέχρι να ακουστεί αυτό που πιστεύουν ότι ταιριάζει στη συγκρότηση του.

Ποιος όμως ασχολείται στ’ αλήθεια με τον ηθοποιό, που το μόνο πράγμα που θέλει είναι να βγει στο πάλκο και να ξεδιπλώσει το ταλέντο του;

~~~~

Κρατάω ως δεδομένο το γεγονός ότι η ζωή μας είναι μια ταινία. Μια ταινία αυθύπαρκτη, η οποία δε γουστάρει τη βοήθεια κανενός.

Βρίσκεται στον δικό της ιδιαίτερο χώρο και σχηματίζει με απόλυτη συμμετρία την πλοκή της. Παλεύει με τον εαυτό της ώστε να αποδώσει με τον κατάλληλο τρόπο αυτό που σκέφτεται.

Αρχίζει και μοιράζει τους ρόλους στους ανθρώπους. Κάθε ένας από εμάς αποκτά το δικό του, μοναδικό μέσο επιβίωσης μέχρι να σβήσουν τα φώτα του θεάτρου και ο θεατής φύγει ικανοποιημένος για το σπίτι του, εξυμνώντας αγέρωχος ότι παρακολούθησε κάτι φανταστικό.

Ο καθένας λοιπόν με το ρόλο του, άρα όλοι διαφορετικοί, όμως όχι και τόσο στην τελική, μιας και είμαστε καταραμένοι να επωμιζόμαστε δύο συγκεκριμένες ταμπέλες.

Άρχοντες και σκλάβοι, αρχηγοί και κουρέλια, δικαστές και εγκληματίες, λογικοί και παράλογοι, φασίστες κι αναρχικοί, δυστυχείς και ερωτευμένοι.

~~~~

Η ζωή έσπασε τα ταμεία όταν προβλήθηκε στον κινηματογράφο γιατί αποδείχθηκε ότι είναι τελείως απρόβλεπτη.

Με χαρακτηριστική άνεση κι ευκολία ο άρχοντας έγινε σκλάβος, το κουρέλι κατόρθωσε να μετατραπεί σε αρχηγό, ο δικαστής για λόγο που δεν κατάλαβε μια μέρα ξύπνησε μέσα στη φυλακή, ο αναρχικός, δίχως να το συνειδητοποιήσει, είχε αποκτήσει τα χαρακτηριστικά του ορκισμένου εχθρού του, οι υπέρμαχοι της λογικής άρχισαν να μιλάνε με τα σύννεφα και ο άνθρωπος που ερωτεύτηκε μασούσε με βδελυγμία τριαντάφυλλα σε κάποια προβλήτα και έβριζε τη θάλασσα γιατί του στέρησε εκείνα τα δύο μάτια που χρωμάτιζαν μία φαινομενικά άχαρη ζωή.

Η αίθουσα κόντεψε να γκρεμιστεί από το χειροκρότημα μιας υπνωτισμένης μάζας, που στάθηκε ικανή να καταβροχθίσει μέχρι και το τελευταίο σακουλάκι με ποπ κόρν, δεν κατάφερε όμως να ταυτιστεί με τον φαντομά που βρισκόταν στη σκηνή και άλλαζε ρούχα πέντε φορές την ώρα.

Ποιος έχει τη διάθεση να ταυτιστεί με έναν φαντομά άλλωστε;

Σίγουρα είναι πιο βολικό να σκάσεις απ’τα πατατάκια ή να κοιμηθείς στα αναπαυτικά καθίσματα του χώρου.

~~~~

Αυτός ο έρμος ο ηθοποιός είπε να κάνει το γούστο του και λογικά το μετάνιωσε. Πριν βγει από τα καμαρίνια έλαβε ένα γράμμα που είχε σκαλισμένο το όνομα του πάνω σ’ αυτό.

Άνθρωπος είναι κι αυτός – και πολύ περίεργος μάλιστα – οπότε το άνοιξε. Με μεγάλα φωτεινά γράμματα, κάποιος καριόλης του επισήμανε ότι όλα αλλάξανε με απόφαση του διευθυντή.

Έπρεπε να ανέβει στη σκηνή και να κάνει το μαλάκα μέχρι να μην αντέχει άλλο. Μέχρι να ανοίγει το στόμα και αντί για λέξεις να βγάζει αίμα.

Σκέφτηκε ότι η ζωή είναι πουτάνα αλλά από την άλλη θεώρησε ότι θα ήταν απρεπές και στοιχείο ερασιτέχνη να τα παρατήσει όλα και να πάει να πιει δυο μπύρες με τα φιλαράκια του ή να χορέψει στο κέντρο της πλατείας.

Απέδειξε τις ικανότητες του με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, βοηθώντας τον ιδιοκτήτη του θεάτρου να πουλήσει οτιδήποτε υπήρχε στο κυλικείο.

~~~~

Η ίδια κατάσταση επαναλαμβανόταν κάθε μέρα, μέχρι που έφτασε σε ένα σημείο που πίστεψε ότι θα χάσει τα λογικά του.

Δεν άντεξε και ζήτησε να δει τον παραγωγό. Ο σκηνοθέτης-ζωή τον οδήγησε με χαμόγελο στη ζωή-παραγωγό.

«Εγώ παραιτούμαι», φαίνεται να δήλωσε απηυδησμένος και φανερά ενοχλημένος από τον ήχο που έκαναν τα πατατάκια, όταν εισέρχονταν μανιωδώς στα στόματα του πλήθους.

Η ζωή γέλασε μαζί του και του υποσχέθηκε ότι αν επιτελέσει με αξιοπρέπεια το ρόλο του σήμερα, θα του δώσει, εκτός από το συνηθισμένο πουρέ της μελιτζάνας, δύο μπισκότα με κανέλλα.

Αυτός αρχικά φάνηκε να πείθεται από τη γενναιοδωρία του αφεντικού του, έπειτα όμως δήλωσε ευθαρσώς ότι «σήμερα δε θα ανέβει στη σκηνή»

«Θ’ανέβω εκεί πάνω μόνο αν έχω έναν ρόλο. Δεν έχω άλλο το κουράγιο ν’ αλλάζω το σύμπαν μου κάθε δεκαπέντε λεπτά. Δεν αντέχω τα πατατάκια, ούτε τα κοιμισμένα μάτια τους. Δώσε μου τώρα ένα ρόλο και φεύγω. Αλλά υποσχέσου μου ότι αυτόν θα τον κρατήσω για πάντα».

«Και για πες μας την επιθυμία σου αγαπητέ «.

» Θέλω να είμαι κουρέλι, το χειρότερο απ’όσα δημιούργησες να σου πω την αλήθεια. Γιατί αν με κάνεις άρχοντα, θα καταντήσω κάποτε σαν εσένα. Και εγώ – θέλω να το ξέρεις αυτό- κι αν η μνήμη σου σε προδίδει εύκολα, σημείωσε το στο τετράδιο σου, εγώ μωρή καριόλα δεν έχω την ανάγκη να χρησιμοποιώ τους ανθρώπους λες κι είναι πατατάκια «.

~~~~

Ένας θεατής έφτασε αργοπορημένος στο θέατρο. Αντί για την παράσταση, είδε τον ηθοποιό να κλαίει σ’ ένα παρκάκι κάπου εκεί κοντά.

Τον αναγνώρισε αμέσως και έτρεξε να δει τι συμβαίνει.

» Γιατί κλαις καλέ μου άνθρωπε «;

» Γιατί είναι κατάρα αυτό που κάνω σύντροφε. Το κατάλαβα αργά. Δεν υπάρχει σενάριο, δεν υπάρχει σκηνοθέτης, δεν υπάρχει τίποτα. Υπάρχουν μόνο τα πατατάκια».

» Και τι θα κάνεις τώρα; Πρέπει να βρεις κάποια λύση».

» Για τα κουρέλια δεν υπάρχει λύση φίλε μου. Ακόμα κι αν βρεθεί κάποτε όμως, θα ειν’ αργά. Σίγουρα θα’ ρθει κάποιος να μου ψιθυρίσει τη συνέχεια. Θα ‘ρθει κι αυτός να με χρησιμοποιήσει λίγο ακόμα, να κάνει το κομμάτι του. Εγώ όμως ξέρω ότι δε θα’ χει σημασία».

«Κάτι πρέπει να κάνεις όμως! »

» Το μόνο που θα κάνω είναι να του αγοράσω λίγα πατατάκια και ύστερα θ’ αποχωρήσω χορεύοντας…»

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Υ. Γ

Ένα όμορφο τραγούδι, στο βίντεο του οποίου αναδεικνύεται ο τίτλος του κειμένου.

4 comments

  1. Τι μας ενδιέφερε όταν είμασταν νέοι; Να φαινόμαστε ωραίοι και ναι, τα τραγούδια που τα χορεύαμε χωρίς να καταλαβαίνουμε τα λόγια! Α! και μετά, μπλέξαμε τα κουρέλια με τα καλά μας και ούτε αυτό μας ένοιαζε, ερωτευόμασταν-πονούσαμε και πάλι ερωτευόμασταν, ήταν έτσι το σενάριο και κανείς ή ελάχιστοι δυσανασχετούσαν! 😉
    Μετά, (πάντα υπάρχει ένα μετά), μερικοί συνήθισαν να παίζουν τον ίδιο και ίδιο ρόλο, άλλοι, ακόμα πιο λίγοι, έβαλαν τελεία και αλλάξανε ζωή, όπως λέει και στο τραγούδι, ο Σεφέρης!
    Γιατί, μάλλον, μόνο αν πάρεις τη ζωή σου λάθος, αλλάζεις ζωή! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ταινία χωρίς κομπάρσους γίνεται, γίνεται αλλά θα μοιάζει μονότονη!
    Το θέμα είναι στους πρωταγωνιστές, γιατί να χρειάζονται τους κομπάρσους, μήπως για να το τονώσουν το εγώ τους; 😉
    Και απ΄τον Σεφέρη στον Καβάφη:

    «Περιμένοντας τους βαρβάρους»

    «Γιατί ενύχτωσε κ’ οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
    Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,
    και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
    Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.
    Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s