Αποχαιρετισμός || του Rasayana ||

Posted by

» Μπορείς να ανοίξεις το φως;», τον ρώτησε.

» Βεβαίως, σε βλέπω τόση ώρα να διαβάζεις στο σκοτάδι και μ’ έπιασε μια θλίψη».

» Στο είπα και νωρίτερα αλλά δεν μου έδωσες σημασία».

» Λογικά δε θα το άκουσα», αποκρίθηκε εκείνος.

» Να σου πω την αλήθεια, σκέφτομαι να αφήσω το βιβλίο στην άκρη και να καθίσουμε να συζητήσουμε λίγο. »

» Δε νομίζω πως είναι απαραίτητο.»

» Κι όμως είναι. Εγώ κάθομαι και διαβάζω ασταμάτητα, εσύ χαζεύεις έξω από το παράθυρο την ίδια θέα που βλέπεις τόσα χρόνια και κάπου χάνουμε την επικοινωνία μας. Δεν είναι καλό αυτό», επισήμανε εκείνη.

» Λοιπόν καθώς κοιτάω έξω από το σπίτι, να είσαι σίγουρη ότι κάθε μέρα βλέπω κάτι διαφορετικό, αν και είναι όλα ίδια. Πριν λίγο ας πούμε, στις τέσσερις και τέταρτο παρατήρησα ότι ένας τροφαντός μέρμηγκας προσπαθούσε να σκαρφαλώσει σε μία παπαρούνα. Αντίθετα χθες, την ίδια ώρα, μία μέλισσα πέρασε ακριβώς από μπροστά μου και το ζουζουνισμα της ήχησε τόσο γλυκά στ’ αυτιά μου που σκέφτηκα προς στιγμήν ότι θα ήθελα να περάσουν και άλλες μέλισσες από μπροστά μου για να χαλάσουν την ησυχία. Αυτά ακριβώς τα λόγια έχω σημειώσει στο τετράδιο μου.

» Δε μου το ‘χεις πει ότι κρατάς σημειώσεις μέσα στη μέρα..».

» Θεώρησα ότι δεν είναι άξιο αναφοράς. Καλό είναι να κρατάμε και κάποια πράγματα για τον εαυτό μας. Οι σκέψεις μας δεν είναι χρήσιμο να μοιραζονται σε όλους.»

~~~~

Ακολούθησαν κάποια λεπτά απόλυτης σιωπής. Ο Λευτέρης σηκώθηκε από την πολυθρόνα του και πήγε να φτιάξει καφέ. Εκείνη δεν πήρε στιγμή τα μάτια της από πάνω του. Καθόταν και παρατηρούσε την κάθε του κίνηση. Πως έβγαλε το κουταλάκι από το συρτάρι, πώς άναψε το γκαζάκι, πώς έχυσε το ρόφημα του στο φλιτζάνι που είχε βγάλει από το ντουλάπι.

Ύστερα πήγε και κάθισε δίπλα της στον καναπέ και την έβαλε στην αγκαλιά του. Έμειναν έτσι ακίνητοι για περίπου δέκα λεπτά. Χαζευαν πλέον μαζί τη θέα που τους πρόσφερε το παράθυρο.

Μόλις ήπιε την πρώτη γουλιά, από τον καφέ που μόλις είχε φτιάξει, ο Λευτέρης προχώρησε σε μία απρόβλεπτη ανακοίνωση.

» Αύριο αναχωρούμε για την Αίγυπτο».

» Μα τ’ είν’ αυτά που λες άνθρωπε μου;»

» Όπως τ’ ακούς. Αύριο στις δέκα το πρωί θα ξεκινήσουμε την περιπέτεια μας. Υπολογίζω ότι στη μία περίπου θα βρισκόμαστε στην Αθήνα, οπότε αν όλα πάνε καλά και το αεροπλάνο πετάξει στις τρεις, στις πέντε και κάτι θ’ αφήνουμε τις πατημασιές μας σε αιγυπτιακό έδαφος».

» Λευτέρη μου είσαι σίγουρος γι’ αυτά που μου λες»;

» Νομίζω πως δεν έχω υπάρξει ποτέ τόσο σίγουρος για κάτι».

Εκείνη δίχως να έχει επίγνωση του τι συμβαίνει, σαν να τρύπησε μία δόση ρεύματος το κορμί της, σηκώθηκε ξαφνικά απ’ τον καναπέ και έτρεξε στην κρεβατοκάμαρα. Άρχισε να γεμίζει παθιασμένα τις βαλίτσες με ρούχα, δίχως να καταλαβαίνει αν βάζει τα γυναικεία στη δικιά της και τα αντρικά στη βαλίτσα του Λευτέρη.

Ο Λευτέρης, την ίδια στιγμή, σημείωνε στο τετράδιο του ότι σήμερα Πέμπτη, 18 Μαρτίου του έτους 1997 και ώρα 5:15, είδε ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη της που δεν το είχε ξαναδεί σε δεκαπέντε χρόνια έγγαμου βίου. Στις υποσημειώσεις υπήρχε η φράση «θέλω να κάνω ποδήλατο».

~~~

Ξημέρωσε η Παρασκευή και ακριβώς στις δέκα ξεκίνησαν από το χωριό. Όσο εκείνος οδηγούσε, η Στέλλα δεν άφησε το χέρι του ούτε δευτερόλεπτο. Ήταν η πρώτη φορά που χαϊδεύαν δύο χέρια το λεβιέ των ταχυτήτων.

Έφτασαν στη μία παρά πέντε στο αεροδρόμιο και ο Λευτέρης σκέφτηκε ότι είχε πέντε λεπτά περισσότερα απ’όσα είχε αρχικά υπολογίσει για να περιπλανηθεί στους διαδρόμους.

Σα μικρό παιδί άρχισε να περπατάει εδώ και εκεί, όσο προλάβαινε, πριν επιβιβαστούν στο αεροσκάφος.

Παρατηρούσε με κάθε επιμέλεια όλες τις λεπτομέρειες που σχημάτιζαν το χώρο γύρω του. Προσπάθησε να τις αποτυπώσει καθαρά στο μυαλό του, ώστε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού να φέρνει την εικόνα των διαδρόμων στο νου του και να μην του ξεφύγει τίποτα απολύτως από την τελειότητα του χώρου.

~~

Λίγα λεπτά μετά τις τρεις το αεροπλάνο αποχαιρέτησε την Αθήνα, βάζοντας πλώρη για το Κάιρο. Δεν είχαν σταματήσει να κρατιούνται από το χέρι, λες και αν τα αφήναν ξεχωριστά θα συνέβαινε κάτι κακό.

Εκείνη διέλυσε την όμορφη σιωπή με μια ερώτηση και τα μάτια της πλημμύρισαν από αγωνία.

«Βγήκαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων;»

Εκείνος χαμογέλασε για λίγο, της έδωσε ένα φιλί και απάντησε «ναι».

«Πες μου σε παρακαλώ τι έδειξαν…»

«Δεν έχω πολλές μέρες ακόμα Στέλλα μου. Έρχεται η στιγμή που δε θέλαμε να έρθει…»

Το πρόσωπο της ντύθηκε κατευθείαν με ένα πέπλο από δάκρυα και τον έσφιξε στην αγκαλιά της.

«Σ’αγαπάω ρε μούργο μου», ψέλλισε με όση φωνή και δύναμη της είχε απομείνει μετά τα μαντάτα.

» Το ξέρω καλή μου», αποκρίθηκε ο Λευτέρης.

» Επειδή και εγώ σ’ αγαπώ όσο δεν αγάπησε ποτέ του κάποιος άλλος σε αυτόν εδώ τον κόσμο, σκέφτηκα ότι είναι σωστό να πέσω ηρωικά μπροστά στα μάτια σου. Εγώ, ένας άνθρωπος καθ’ όλα ευπρεπής και συνειδητοποιημένος σε όλη μου τη ζωή, το κρίνω απαραίτητο η γυναίκα που χρωμάτισε όλα αυτά τα χρόνια τη ζωή μου να τη θαυμάσει μέχρι το τέλος της. Και το τέλος πρέπει να είναι αυτοκρατορικό. Όπως πέθαναν οι Φαραώ και τους έχτισαν πυραμίδες για την ανδρεία τους, έτσι θέλω και εγώ να αφήσω την τελευταία μου πνοή σε τέτοια καθιαγιασμένα χώματα. Και ας μη μου φτιάξουν ποτέ και εμένα μια πυραμίδα. Δε με απασχολεί. Με απασχολεί όμως να με θυμάσαι ως ήρωα, ως Φαραώ του εικοστού αιώνα».

Αποσβολωμένη και πλημμυρισμένη από δάκρυα, η Στέλλα τον κράτησε όσο πιο σφιχτά μπορούσε και έπειτα συμφώνησαν να μην ξαναμιλήσουν. Ήθελαν και οι δύο τους να μείνουν απλά αγκαλιασμένοι, να αισθάνεται ο ένας τις αναπνοές του άλλου μέχρι το αεροσκάφος να προσγειωθεί στο Κάιρο και το επόμενο κεφάλαιο του συγγραφέα αλλάξει μια για πάντα τις ζωές τους.

2 comments

  1. Και είναι ν’ αναρωτιέται κανείς γιατί πολλοί από μας περιμένουμε την ύστατη στιγμή της ζωής μας για ν’ ανοίξουμε τη καρδιά μας και να πούμε, «σ’ αγαπώ»… ❤

    ΥΓ: Εδώ "κολλάει" και το πως δεν είναι ποτέ αργά! 😉

    Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Ίσως κι η αγάπη να είναι ένα είδος μόδας τελικά. Δεν βλέπεις εύκολα πια κάποιον να μετουσιώνει το σ’ αγαπώ που εκφράζει στην πράξη.

    Πάντως ελπίζω να έρθει σύντομα αυτή η μόδα κοντά μας 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s