Έμπνευση, μία αλλόκοτη έννοια || του Rasayana ||

Posted by

«Η πιο τρομακτική στιγμή είναι πάντα πριν αρχίσεις. Το λευκό χαρτί για ένα συγγραφέα ή για ένα ζωγράφο, αποτελεί μια τρομακτική εικόνα που πρέπει να αντιμετωπίσουν για να περάσουν στην επόμενη πίστα».

Stephen King.

~~~~

Εχοντας μπει για τα καλά στο χώρο της συγγραφής, καταλαβαίνω απόλυτα αυτό που λέει ο συνάδελφος.

Είναι ένα είδος φρίκης να αντικρίζεις λευκές σελίδες μπροστά σου, που πρέπει με κάποιο τρόπο να συμπληρωθούν.

Σίγουρα, δεν είναι κάτι εύκολο. Πολλές φορές, νιώθεις την ανάγκη να γράψεις κάτι – μαθαίνεις να ζεις με αυτό από ένα σημείο κι έπειτα-, παρ’όλα αυτά η έμπνευση δεν είναι πάντα ο κατάλληλος σύντροφος.

Αραγε, έχεις σκεφτεί ποτέ τι είναι η έμπνευση;

Άραγε απόρησες ποτέ για το τι σε ώθησε, για ακόμη μια φορά, να κάτσεις να αποτυπώσεις κομμάτια του εαυτού σου, με τον τρόπο που σε εκφράζει;

Έχεις αναρωτηθεί γιατί κάποιες φορές απομονώνεσαι από τον περίγυρο – δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς άλλωστε- και χαμένος ανάμεσα στις σκέψεις, γεμίζεις αμέτρητες σελίδες με λέξεις, λες και η στιγμή φτιάχτηκε για εσένα, ενώ άλλες φορές δεν μπορείς ν’ ακουμπήσεις μια ρημάδα τελεία στο γραπτό;

~~~~

Έχω ακούσει πολλές απόψεις για το τι αποτελεί έμπνευση για έναν άνθρωπο, ώστε να δημιουργήσει αυτό που οραματίζεται.

Κάθομαι και συζητάω -επιτηδευμένα πολλές φορές- γιατί με αυτόν τον τρόπο, ο συνομιλητής μου γίνεται εξαιρετικά οικείος.

Είναι αξιοπερίεργο -και ταυτόχρονα μαγικό- ότι ο κάθε άνθρωπος έχει κάτι διαφορετικό να σου πει σχετικά με αυτό που του έδωσε το έρεισμα για να παράξει την τέχνη του.

Είτε για να γράψει ένα κείμενο ή να ζωγραφίσει ή να απαθανατίσει με το φακό του κάτι που του έκανε εντύπωση ή να κατασκευάσει ένα αντικείμενο, το οποίο θεωρεί χρήσιμο ή να γράψει ένα τραγούδι.

Είναι επίσης αξιοπερίεργο το γεγονός ότι η τέχνη παράγεται, σε μεγάλο βαθμό, όταν ο πόνος -η κακή ψυχολογική κατάσταση γενικότερα- κυβερνάει αναπάντεχα την καθημερινότητα ενός ατόμου.

Είναι ένα ασφαλές καταφύγιο λογικά, μια πράξη λύτρωσης.

Ένα είδος εσωτερικής κάθαρσης, αποτέλεσμα της οποίας -κατά συντριπτική πλειοψηφία- είναι η ευκαιρία να αλλάξει κάποιος οπτική σε ό,τι αφορά τη ζωή γενικότερα και τους ανθρώπους, που ντύνουν τη ζωή του, ειδικότερα.

Από την άλλη βέβαια, σκέφτομαι ότι είναι απόλυτα φυσιολογικό η τέχνη να γεννιέται μέσα από τα συντρίμμια, γιατί πολύ απλά, αν αυτό που ζεις, το θεωρείς ευτυχία, το αρπάζεις με τα δόντια σου και το οδηγείς, μέσα από ασφαλή μονοπάτια, στη φωλιά σου.

Δεν χάνεις χρόνο, επιθυμώντας να το αναλύσεις.

Εκεί, έχεις όλο το χρόνο που θες -ή χρειάζεσαι- ώστε να το επεξεργαστείς, να το απολαύσεις, να το κάνεις κτήμα σου στην τελική.

Τα ερείπια αποτελούν αρωγό στην προσπάθεια του καλλιτέχνη.

Απ’ όσο ξέρω άλλωστε, ο χειμώνας πάντα φέρνει την άνοιξη. Η φύση πεθαίνει και μέσα από τα χαλάσματα, αναγεννάται λες και ο θάνατος της ήταν απλώς σκηνοθετημένος, για να εξυπηρετήσει την πλοκή του έργου.

Αν δεν υπάρξει, νομίζω, ο χειμώνας, η άνοιξη δε θα έρθει ποτέ. Τα συμφέροντα τους είναι αλληλοσυγκρουόμενα.

Σίγουρα, η πρώτη σκέψη κάποιου που έχει βρει το λιμάνι του, είτε μιλάμε για μια κατάσταση ή έναν άνθρωπο, δεν είναι να γράψει για αυτόν, δεν είναι να τον ζωγραφίσει, δεν είναι να τον φωτογραφίσει.

Θέλω να πιστεύω πως οι άνθρωποι που γνωρίζουν τις έννοιες του πάθους και της τρέλας, έχουν βασική προτεραιότητα στο μυαλό τους να ζήσουν έντονα μια κατάσταση, να περάσουν χρόνο με έναν άνθρωπο που βρέθηκε κάποια μέρα στη ζωή τους και συνειδητοποίησαν ότι την ομορφαίνει.

Αν δεν αφοσιωθούν πλήρως στην ευτυχία που επέλεξαν, μάλλον ήταν απλώς παρορμητικοί.

Και το να είσαι παρορμητικός, θαρρώ πως δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση.

~~||~~

Είναι τρομακτικά υπέροχο το πόσα διαφορετικά πράγματα μπορούν ν’ αποτελέσουν έναυσμα για έναν καλλιτέχνη, ώστε ν’ αφιερώσει ώρες, μέρες, εβδομάδες, μήνες -ακόμα και χρόνια- από τη ζωή του, για να σκιαγραφήσει το ιδανικό πορτραίτο για το έργο που επέλεξε.

Ο τρόπος που σκέφτεται κάποιος, ο τρόπος με τον οποίον ενεργεί στην καθημερινότητα του, η οπτική που έχει αποκτήσει απέναντι σ’ αυτό που ονοματίζουμε ζωή, είναι άκρως σημαντικοί παράγοντες για την απόκτηση -ή όχι- της έμπνευσης που αναζητάει.

Σε αυτό το σημείο, θεωρώ απαραίτητο να επισημάνω το γεγονός ότι η έμπνευση δεν συναρθρώνεται αποκλειστικά και μόνο με την παραγωγή ενός έργου τέχνης.

Η έμπνευση που μας κυριεύει πολλές φορές, είναι άρρηκτα συνδεδεμένη και με τη ζωή που θέλουμε να διάγουμε.

Για παράδειγμα, ένας άνθρωπος που εμπνέεται από πρόσωπα και καταστάσεις στην καθημερινότητα του, αναμφίβολα θα σχηματίσει ένα δίχτυ ασφαλείας γύρω από το πώς θα πορευτεί μελλοντικά.

Αντίθετα, κάποιος που εκούσια ή όχι – και έχει σημασία αυτό- κλείνει την πόρτα στον οίστρο και δεν του επιτρέπει να εισέλθει στο χώρο του, ίσως δεν επιτρέπει και στον εαυτό του να εξελιχθεί, όπως προδιαγράφεται, στερώντας του ουσιαστικά την ευκαιρία να αγκαλιάσει τα ερεθίσματα που παρουσιάζονται στο δρόμο του.

~~~~~~~~~

Συζητώντας με διάφορους ανθρώπους – όπως προείπα – καθώς περνούν οι μέρες, καταλήγω στο ευτυχές συμπέρασμα ότι είναι αρκετοί αυτοί που ψάχνουν να βρουν τι τους εμπνέει καθημερινά, ώστε να διαμορφώσουν γύρω από πιθανά ενδιαφέροντα και προοπτικές, μια ζωή με νόημα.

Ακόμα ευτυχέστερο είναι το γεγονός ότι πολλοί ξέρουν ήδη τι είναι αυτό που τους εμπνέει.

Και πίστεψε με, είναι μεγάλη υπόθεση να ζυγίζεις τις καταστάσεις και να ξέρεις προς ποια πλευρά θα γείρει τελικά η πλάστιγγα.

~~~~~~~~

«Μ’ εμπνέει ο ουρανός, σ’ όλες τις μορφές του», μου εξηγούσε μια φίλη τις προάλλες, όταν τη ρώτησα με ποια αφορμή γράφει τα κείμενα της.

Περιχαρής, μου ανέλυσε την αγάπη της για το μπλε του πάνω ορόφου, όμως δεν ήταν μονάχα το γαλάζιο χρώμα αυτό που την έκανε συγγραφέα.

«Σίγουρα προτιμώ να σηκώνω το κεφάλι μου ψηλά και να μονομαχώ με τον ήλιο, για το ποιος θα τυφλώσει ποιον, πάντως και ο γκρίζος ουρανός μου προσφέρει αυτό που θέλω και χρειάζομαι, όταν αποφασίσω να γράψω», συνέχισε.

Το ίδιο πράγμα μου είπε και για τ’αστέρια

Ω, τι περίεργο! Και το φεγγάρι βρισκόταν σε περίοπτη θέση στο μυαλό της.

Ένας φίλος που ζωγραφίζει, δήλωσε ότι» εμπνέεται από τον πόνο του ανθρώπου γύρω του». Κάθεται κι ακούει υπομονετικά κάποιον, μέχρι να του πει το λόγο που η ψυχολογία του απέχει πολύ από το ζενίθ, ύστερα φεύγει και το χέρι του πιάνει φωτιά, ζωγραφίζοντας ασταμάτητα.

Το έγραψα και παραπάνω. Η δυστυχία γεννάει αριστουργήματα.

Μία άλλη ψυχή που βρίσκει το καταφύγιο της φωτογραφίζοντας, επέμενε σθεναρά ότι «δεν υπάρχει μεγαλύτερη πηγή έμπνευσης από το γυμνό σώμα».

Δεν έχει σημασία αν φωτογραφίζει άνδρα ή γυναίκα. Η τελειότητα που αντικρίζει όταν διαγράφεται απέναντι της ένα σώμα που απελευθερώνεται, «έχει την ομορφιά που βρίσκεις μόνο στη θάλασσα και στα μάτια που διψάνε για αυτό που ονειρεύονται».

~~

Επιθυμώντας να μάθω τι οδηγεί έναν άνθρωπο στην υιοθέτηση όμορφων συμπεριφορών -γενικότερα στη ζωή – και όχι μόνο στη δημιουργία, έχω ακούσει και άλλα πολλά, τα οποία δυστυχώς δεν μπορώ να αναλύσω αυτήν τη στιγμή.

Το κείμενο θα ξεφύγει κατά πολύ και λογικά θα το διαβάσω μόνο εγώ.

Ενδεικτικά, θα αναφέρω απλώς κάποιες αιτίες που οδήγησαν διάφορους και διάφορες να σκεφτούν με έναν άλλον τρόπο, να ενεργήσουν διαφορετικά, να ψηλαφίσουν τη ζωή – τέλος πάντων- όπως αυτοί επέλεξαν ή όπως η ζωή τους παρακίνησε.

Ο πόλεμος, τα παιδιά που κλαίνε, η καταπάτηση των δικαιωμάτων, οι τέσσερις εποχές του χρόνου, η θάλασσα, η φύση, ο έρωτας,οι ανθρώποι που γελάνε επειδή το θέλουν -και όχι από αμηχανία-, οι πρόγονοι, οι αναμνήσεις και άλλα πολλά.

~~||~~

Έχοντας μπροστά μου μια λευκή σελίδα ή ακόμη καλύτερα μια άδεια μέρα, βασίζομαι κυρίως σε δύο πράγματα για να καταφέρω να τις γεμίσω με χρώματα.

Το πρώτο είναι οι αναμνήσεις και το δεύτερο η παρατηρητικότητα μου, όπου κι αν βρίσκομαι, μ’όποιον και αν μοιράζομαι τη στιγμή.

Πολλές φορές βέβαια, εκμεταλλεύομαι αυτόν που έχω απέναντι μου αλλά σίγουρα δε θα το μετανιώσω αυτό.

Ο άνθρωπος από τη μία και ο καλλιτέχνης από την άλλη, οφείλουν να είναι ανήθικοι μέχρι ενός σημείου για να επιβιώσουν.

Δε φταίει κανένας από τους δύο. Η ζωή τα φέρνει έτσι, οπότε καλούνται με τη σειρά τους να προσαρμοστούν στις ανάγκες που επιτάσσει.

~~~<<>><<>>~~~~

Δυο λόγια θα πω μονάχα για να τελειώσω.

Ας ζήσουμε όσο μπορούμε έντονα. Ας δημιουργήσουμε εμείς οι ίδιοι την έμπνευση που αποζητούμε.

Η ζωή δεν είναι ατελείωτη, δεν είναι καν μεγάλη.

Μεταξύ των φαντασμάτων και αυτών που τα καταδιώκουν, ας είμαστε με την πλευρά των κυνηγών.

Ας μην ξοδέψουμε άσκοπα τον καιρό μας.

Έρχεται κάποτε η στιγμή που πρέπει να πληρώσουμε για την αδράνεια που υφάναμε γύρω από τις ζωές μας.

Ας πληρώσουμε λοιπόν με γέλιο και χορό και όχι με θλίψη ή απωθημένα.

Ας εμπνευστούμε από εμάς τους ίδιους πρώτα απ’ όλα και το γλέντι δε θα σταματήσει ποτέ.

||||||

Με αγαπάω, σε αγαπάω, μας αγαπάω.

Ελπίζω και εσύ να νιώθεις το ίδιο.

Μόνο έτσι θα φτάσουμε στο φεγγάρι και δε θα το κοιτάμε απλά από παραλίες.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s