Το μπαλκόνι των Κενταύρων || του Rasayana ||

Posted by

Το παρόν κείμενο διαφέρει από όλα τα υπόλοιπα. Τυγχάνει, την ώρα που το γράφω, να βρίσκομαι σε ένα πολύ ιδιαίτερο μέρος. Στο δικό μου μέρος.

Νιώθω την ανάγκη, να καταγράψω τις σκέψεις μου. Είναι επομένως, μια ακραιφνής απεικόνιση του πώς νιώθω που έχω την τύχη να είμαι εδώ, αυτήν τη συγκεκριμένη στιγμή.

~~

Θέλω πολύ να διαβάσεις αυτό που γράφω.

Ακόμη περισσότερο, επιθυμώ να σε εμπνεύσω να επισκεφθείς το μέρος, για το οποίο γράφω.

Είναι κάτι απλό και όμορφο.

Ένα μπαλκόνι στο Πήλιο.

Έχω μάθει στη ζωή μου να μοιράζομαι την ομορφιά.

Δεν βρήκα ποτέ μέχρι τώρα κάποιο όφελος, στο να την κρατάω για τον εαυτό μου.

~~

Έχω επισκεφθεί το σημείο αυτό πάρα πολλές φορές. Νιώθω τυχερός -θέλω να το πω αυτό- που οδηγώ και όποτε νιώσω την ανάγκη, παίρνω το αμάξι και πετάγομαι εδώ.

Δεν απέχει και πολλά χιλιόμετρα από το Βόλο άλλωστε.

Είναι η πλατεία Χατζίνη, στον Άγιο Λαυρέντιο,ένα από τα πολλά παραδοσιακά χωριουδάκια του Πηλίου.

~~

Οι αναμνήσεις μου από αυτό το μέρος, είναι όλες ευχάριστες. Περίεργο πράγμα για έναν άνθρωπο που είναι τυφλός και σπάνια αντιλαμβάνεται το χρώμα της ευτυχίας γύρω του.

Εδώ, έχω παρακολουθήσει συναυλίες, έχω φιλοσοφήσει για ώρες ατελείωτες με όμορφους ανθρώπους, έχω γελάσει όσο ποτέ άλλοτε, έχω παίξει εγώ ο ίδιος μουσική, έχω κυλιστεί σα μικρό παιδί στο υγρό γρασίδι, χαμένος ανάμεσα σε μάτια φλογερά και σε αγκαλιές του χθες.

~~

Αν και έχω έρθει εδώ δεκάδες φορές -όπως προείπα-, η ίδια ανατριχίλα πάλι διαπερνάει ολόκληρο το σώμα μου.

Αντικρίζοντας αυτό το θαύμα της φύσης, σκέφτομαι ότι κάθε φορά που το επισκέπτομαι, είναι η πρώτη φορά.

~~

Σήμερα βλέπω το καταφύγιο μου, από μία διαφορετική σκοπιά.

Μόλις έχω φτάσει και η καρδιά μου σκιρτάει, σα να ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα, λίγα δευτερόλεπτα πριν.

Το περίεργο είναι ότι δε συνέβη ποτέ αυτό που γράφω τώρα, μπορώ όμως να παρομοιάσω αυτό που νιώθω, μόνο με τις στιγμές που ο Έρωτας ξεπερνούσε τη λογική του εαυτού μου.

Αυτό που νιώθω πάντως, σίγουρα δεν αντικατοπτρίζει το σήμερα.

~~

Σήμερα, το μόνο που βλέπω είναι δέντρα που πασχίζουν να ανθίσουν. Το μόνο που ακούω είναι το κελάηδισμα των πουλιών.

Ή μήπως όχι;

Μια βουή φτάνει στα αυτιά μου. Λογικά είναι η ρεματιά ανάμεσα στη Δράκεια και τον Άγιο Λαυρέντιο. Ένας ήχος που με τρυπάει, όσο τον ακούω καλύτερα.

~~

Έχω έρθει παρέα με ένα φίλο, να τον μυήσω στις ομορφιές του βουνού μας.

Σαστισμένος, μου αποκαλύπτει ότι «δεν ήξερε πως ο παράδεισος βρίσκεται στη γη».

Δεν ξέρω τι να του πω. Τέτοιες στιγμές, τα λόγια φαντάζουν περιττά.

Τέτοιες στιγμές αφουγκράζεσαι απλώς τη φύση. Δέχεσαι τα δώρα που απλόχερα προσφέρει στην όραση και στην ακοή.

~~

Μας έχουν ακολουθήσει ένας όμορφος, μαύρος σκύλος και μια ανεξήγητα φιλική γάτα.

Όπως προχωράμε, τα δύο ζώα ανταλλάσσουν βλέμματα και αγκαλιές.

Παίζουν αδιάκοπα, σαν να μην έχουν ξαναπαίξει ποτέ.

Λογικά θα μείνω εδώ. Να παίξω μαζί τους. Να παίζω κάθε μέρα μαζί τους.

Είναι αξιοπερίεργο το γεγονός ότι κάθε φορά που πάω προς τη Χατζίνη, το ζωικό βασίλειο ακολουθεί.

Σκυλιά, γάτες, γάιδαροι, άλογα…

~~

Απέναντι μου, διαγράφεται μια ολόκληρη πλαγιά. Ολάνθιστη. Το πράσινο που διακρίνει το μάτι, διακόπτεται μόνο από κάτι μοβ δέντρα που με αποσπούν προσωρινά.

Διακόπτεται επίσης, από τη Δράκεια, που είναι χτισμένη στην πλαγιά αυτή. Τα σπίτια του χωριού, κάτι θολά, άσπρα τετραγωνάκια, δηλώνουν την παρουσία του ανθρώπου ανάμεσα στη φύση και το τίποτα.

Όμορφη στιγμή.

~~

Από την άλλη μεριά, φαίνεται μεγάλο μέρος του Παγασητικού. Η θάλασσα είναι εξαιρετικά γαλήνια. Το βαθύ μπλε χρώμα, μου θυμίζει το καλοκαίρι που κολυμπώ στα νερά αυτά.

Τα σύννεφα λες και θέλουν να φιλήσουν τη θάλασσα, κατεβαίνουν όλο και πιο κοντά της. Λογικά, σε εύλογο χρονικό διάστημα, θα ενωθούν και εγώ θα στέκομαι εδώ να απολαύσω ένα υπερθέαμα για το οποίο δε χρειάζεται να βγάλω εισιτήριο.

Μία στιγμή, που πρέπει να είσαι εδώ δίπλα μου για να διανοηθείς το μεγαλείο της. Εγώ στην περιγράφω αλλά ουσιαστικά δεν μπορώ να το κάνω. Απλώς προσπαθώ.

~~

Ένα απαλό αεράκι χαϊδεύει το σώμα μου αυτήν τη στιγμή. Το αεράκι του αποχαιρετισμου.

Σκέφτομαι να κινήσω προς την πλατεία του χωριού, για να απολαύσω τον ελληνικό μου.

Θέλω να μείνω εδώ αλλά ξέρω ότι δε γίνεται.

Πρέπει να κάνεις διάλειμμα από την ομορφιά, για να την απολαύσεις ξανά, με την πρώτη ευκαιρία.

~~

Θα πω αντίο, προς στιγμήν, στην πλατεία Χατζινη.

Θα πω αντίο στην ευτυχία του τώρα.

Θα πω αντίο στην ευτυχία του χθες.

Το μόνο που δεν μπορώ να πω, είναι αντίο στην ευτυχία του αύριο.

~~||~~

Έχω δουλειά μπροστά μου.

Εκτός από τον ελληνικό, πρέπει να γευτώ και τη ζωή μου.

Η ζωή δε σταματάει εδώ.

Η ζωή σίγουρα δε σταματάει σε όμορφες τοποθεσίες.

Η ζωή σίγουρα δε σταματάει σε ανθρώπους.

~~||~~

Έχω αρκετό δρόμο μέχρι να φτάσω στην πλατεία.

Σταματώ να γράφω και ανηφορίζω.

Σταματώ να απασχολώ το μυαλό μου και χαμογελάω .

Έχω να απολαύσω έναν αναθεματισμένο ελληνικό και μια ολόκληρη ζωή.

Άγιος Λαυρέντιος, 23 του μήνα Μάρτη, έτος 2018.

~~~~~~~~~~~~~~~~

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s