Πατρίδα μου είναι ο Έρωτας || του Rasayana ||

Posted by

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

» Ο έρωτας κατέχει κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε δευτερόλεπτο τη θέση του τροπαιούχου στη συλλογικότητα της ανθρώπινης φαντασίας».

Είναι τροφή για σκέψη, σε κάνει τροφή για αυτόν που ξαπλώνει δίπλα σου, σε τρέφει και τρέφεται από εσένα.

Για αυτούς και για άλλους χίλιους δύο λόγους,ο έρωτας, ο καλύτερος φίλος του ανθρώπου, κρεμάει στον τοίχο του ένα τρόπαιο, κάθε μέρα που περνάει.

~~~~~~~~

Τα τρόπαια βέβαια, έχει αποδειχθεί ότι καταστρέφουν – διαφθείρουν μάλλον- σε μεγάλο ποσοστό αυτόν που τα αποκτά.

Δε γίνεται να μη συμβεί αυτό. Όταν κατακτήσεις το τρόπαιο, είσαι ο Θεός. Αυτό γίνεσαι. Έστω και για μια στιγμή. Για ένα λεπτό. Για ένα δευτερόλεπτο. Ο Θεός είναι μεγάλος αλαζόνας. Το ίδιο είσαι κι εσύ.

<><>} <><>}

Η εξουσία διαφθείρει το νικητή.

Ο έρωτας διαφθείρει τον άνθρωπο.

Ο έρωτας είναι εξουσία.

Ο άνθρωπος είναι νικητής.

<><><><><><>

Ο νικητής, στα μάτια των πολλών, είναι πολεμιστής.

Ο νικητής, στα μάτια των λίγων, είναι σοφός.

Ο νικητής, στα μάτια του ηττημένου -πολλές φορές- είναι μαλάκας.

Ο νικητής, στα μάτια τα δικά του, είναι μετενσάρκωση όλων των πρωταθλητών που περπάτησαν σε αυτήν εδώ τη γη.

<><><><><><>

«» Ο έρωτας δε χρειάζεται τρόπαια. Κι ας είναι ο μόνιμος νικητής του παιχνιδιού»».

«Μα τι να προσφέρεις σε αυτόν που τα ‘χει όλα»;

«Μία ισχυρή αντιβίωση. Οχι, ας μιλήσουμε σοβαρά. Θα του προσφέρεις ένα φιλί. Μια αγκαλιά. Κάτι που σίγουρα δε θα πάει χαμένο».

«Λες θα μείνει ικανοποιημένος»;

«Άγαλμα αν είναι, θ’ αρχίσει να τρέχει. Στο ένα χέρι, θα ‘χει και λουλούδια». Αυτό έμαθα μέχρι τώρα.

~~~~||||~~~~

Ο έρωτας, στα μάτια των πολλών, είναι η συνουσία.

Ο έρωτας, στα μάτια των λίγων, είναι το άγγιγμα υπό το φεγγαρόφως.

Ο έρωτας, στα μάτια του ηττημένου, είναι μια απάτη.

Ο έρωτας, στα μάτια του νικητή, είναι ένα δοχείο με χαμόγελα. Το έχεις δίπλα σου, όταν κοιμάσαι. Το έχεις δίπλα σου όταν τρως. Πολλές φορές πηδιέσαι κιόλας δίπλα του.

~~~~~~~

Όταν πεθάνεις -εσύ ή ο έρωτας- το δοχείο αλλάζει περιεχόμενο. Όχι, όχι!

Έχει πάλι χαμόγελα, αυτήν τη φορά όμως, ξεχνάς το δοχείο, όπου κι αν πας, ό, τι κι αν κάνεις.

Τι να τα κάνεις τα χαμόγελα, αν είναι να μην τα βλέπεις;

~~~~

Ο έρωτας, στα μάτια του πεθαμένου, είναι μια ταινία. Ίσως, λιγάκι ανιαρή.

Ο πεθαμένος έρωτας είναι ένα ψοφίμι. Το θάβεις με την πρώτη ευκαιρία, μην εξαπλωθεί αλλού η δυσωδία του

«Η ζωή δε συγχωρεί αυτούς που από έρωτα εκπέσανε».

Εκπέφτεις από έρωτα, όταν αυτός έχει μετατραπεί πραγματικά σε ψοφίμι.

Εκπέφτεις επίσης, όταν εσύ ο ίδιος είσαι ψοφίμι.

Όταν…….

Νομίζω δε χρειαζόταν να το πει ο Μπακιρτζής, για να γίνει αντιληπτό.

Εσύ το επιλέγεις, παρ’όλα αυτά.

Έχεις ένα δοχείο με χαμόγελα και το καταστρέφεις, γιατί αγκαλιάζεις και φιλάς ένα πτώμα.

Τα πτώματα, σύμφωνα με τη δική μας κουλτούρα πάντα, δε τα φιλάμε αλλά τα θάβουμε.

Κάποιοι μάχονται για να τα καίνε στο μέλλον.

Κάποιοι μάχονται για να τα φιλάνε. Το κάνουν ήδη, όπως προείπα.

Οι τελευταίοι έχουν πολλή εμπιστοσύνη στους ανθρώπους.

Λογικά, είναι ανόητοι.

~~~||~~~

Φτιάξε στο μυαλό σου την ιδανική κοινωνία. Την κοινωνία που γουστάρεις. Σχημάτισε την νοερά και μη βάζεις τον έρωτα σε αυτήν.

Άσε τους ανθρώπους να περιφέρονται σας σκιές.

Να περπατάνε μόνοι τους, να ταΐζουν τα περιστέρια μόνοι τους. Να κοιτάνε τα αστέρια μόνοι τους.

Να ξεγελάνε την απώλεια με τη μοναξιά.

Τι θα μείνει;

Τι θα διηγούνται αυτοί οι άνθρωποι μετά από καιρό;

Κάτι πάντα θα λείπει.

Κάτι που δεν αντικαθίσταται.

~~~~||~~~~

Βάλε τον έρωτα στην κοινωνία αυτή. Δώσε πνοή στους ανθρώπους. Δώσε τους ένα ρόλο. Το ρόλο του εραστή.

«Μα ο έρωτας δεν είναι μόνο αυτό που λες», είπε κάποιος από δίπλα.

Συμφώνησα. Αλλά γνώμη δεν άλλαξα.

Σκέφτηκα το χειρότερο σενάριο. Να είναι τόσο καταστροφικός ο έρωτας, ώστε να φτάσουν οι άνθρωποι να μην μιλιούνται. Να μην κοιτιούνται καν. Να αλλάζουν πεζοδρόμιο, βλέποντας άλλον άνθρωπο.

Λοιπόν, ακόμα κι αυτό το σενάριο βρωμάει ευτυχία. Την ευτυχία του κάποτε.

Ακόμα και να γίνουν ένα με το χώμα, υπήρξε λόγος γι’αυτό.

Όταν υπάρχει λόγος, υπάρχει και νόημα αυτόματα. Η ζωή λέγεται ζωή. Το όνομα αυτό, επιτέλους δικαιολογείται.

————-

Ο Αγγελάκας τραγουδούσε κάποτε «πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα».

Θαρρώ πως δεν ολοκλήρωσε ποτέ τη σκέψη του.

«Πατρίδα μου είναι εκεί που μίσησα. Εκεί που ερωτεύτηκα και κατάντησα τρελός. Κατάντησα να μισώ την ομορφιά.»

Αλλωστε, σε αυτόν τον κόσμο ερχόμαστε για να ερωτευτούμε.

Δεν ερχόμαστε για να τραγουδάμε ή να γράφουμε για τον έρωτα.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s