Ο άνθρωπος που δεν τιμώρησε κανέναν || του Rasayana ||

Posted by

<< Φοβάμαι τους ξένους >>, είπε ο φασίστας.

<< Είναι πολύ ξένο πάνω μου>>, είπε η κυρία που δοκίμασε το φόρεμα.

<< Ακούω ξένη μουσική >>, είπε ο έφηβος που ανακάλυψε τους Zeppelin.

{{ Μισώ τον μέσα μου ξένο. Κι όχι δεν καταλαβαίνω. Δεν ξέρω πού πατώ και που πηγαίνω}}, είπε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.

~~~~~~~~~~~~~

<<Σα να αρχίζει, σιγά σιγά, να γίνεται υπερβολική χρήση της λέξης. Και κάτι πρέπει να γίνει. Κάτι να διορθώσουμε>>. Έτσι είπαν, τουλάχιστον.

Βρίσκομαι σε ένα δωμάτιο, με ελάχιστο φως. Ίσα που μπαίνουν από τις χαραμάδες του παραθύρου, κάτι ξεφτισμένες ακτίνες με τις οποίες ο ήλιος δηλώνει την παρουσία του.

Μου έχουν δώσει ένα τετράδιο και ένα στυλό.

<< Αρκούν αυτά τα δύο πράγματα >>, ψιθύρισε κάποιος δίπλα μου.

Αρκετά παραξενεμένος, ρώτησα <<πού βρίσκομαι >>.

<< Στον κήπο της Εδέμ >>, ξαναείπε σιωπηλά.

 

^^^^~~~~^^^^

 

Μου έχουν αναθέσει μια σκληρή, πλην τίμια εργασία. Να τιμωρήσω τους ανθρώπους που νιώθουν περίεργα όταν μιλάνε για κάτι ξένο στον περίγυρο τους. Δεν έχει καμία σημασία σε τι αναφέρονται. Αρκεί που ακούγεται αυτή η λέξη.

Κάθομαι στην καρέκλα που μου έδωσαν – θα προτιμούσα να την είχα επιλέξει βέβαια – και πρέπει να βρω την κατάλληλη τιμωρία για τον καθένα.

 

~~~

 

Δεν είμαι τέρας ευφυΐας, ίσως δεν είμαι καν έξυπνος. Δεν μπορώ να βρω εύκολα κάποιου είδους ποινή ή τιμωρία.

Ίσως δεν μπορώ να βρω αυτό που μου ζητήθηκε γιατί διαφωνώ απόλυτα με την κατάσταση. Όταν διαφωνώ με κάτι, οφείλω να ενημερώσω ότι δε θα το κάνω. Ονόμασέ με όπως θες. Αποκάλεσέ με χαζοεπαναστάτη. Ντύσε με, με την έννοια του ρομαντικού. Πραγματικά, δε θα σου δώσω τη σημασία που περιμένεις. Δε θα σου δώσω αυτήν την ευχαρίστηση.

 

<^><^><^>

 

Κάποιος -και δε μου φαίνεται χαρούμενος – μου φωνάζει.

<< Ο χρόνος τελειώνει, ξεκίνα. >>

Σκέφτομαι να του πω << άντε γαμήσου >> αλλά μετά σκέφτομαι ότι αυτό είναι μία ευχή.

Οπότε δεν του λέω τίποτα.

 

~~~

 

Έχω ανοίξει το τετράδιο και απλά βλέπω λευκές σελίδες που περιμένουν να συμπληρωθούν. Σχηματίζεται μέσα μου η εντύπωση ότι είναι πολύ οδυνηρό αυτό για τις λευκές σελίδες. Να περιμένουν να συμπληρωθούν. Αν δε γράψει κάποιος σε αυτές, δε θα τις ανοίξει ούτε ο πιο περίεργος άνθρωπος που περπάτησε σε αυτά τα μέρη.

Δεν έχω ξεκινήσει ακόμα, γιατί δεν έχω την επιθυμία να τιμωρήσω κάποιον. Και αυτοί που με έβαλαν σε αυτό το δωμάτιο, σίγουρα δεν με εμπνέουν προς αυτό.

Παρ’όλα αυτά, ακούγεται πάλι η άγρια φωνή που με παροτρύνει να ξεκινήσω. Σκέφτομαι όντως να ξεκινήσω, για να προλάβω να απολαύσω τον ήλιο, πριν μας χαιρετήσει για άλλη μια μέρα.

<<Άλλη μια μέρα

Άλλη μια σφαίρα>>, έγραψε κάποτε ο Παυλίδης.

 

~[~

 

Ξεκινώντας να γράφω, καταλαβαίνω ότι δε θα δημιουργήσω ποτέ αυτή τη λίστα με τις ποινές. Είναι ενάντια στις πεποιθήσεις μου, συνεπώς εναντιώνεται και σε εμένα, ως φυσική παρουσία.

 

~~

 

Διαβάζω την πρώτη φράση που έχουν γράψει σε έναν πίνακα απέναντι.

<< Φοβάμαι τους ξένους >>, είπε ο φασίστας.

Εγώ τώρα δηλαδή, βρίσκομαι, για λόγο που δεν ξέρω- δε με νοιάζει να τον μάθω κιόλας-, σε ένα δωμάτιο, χωρίς να βλέπω τον ήλιο και πρέπει να σκεφτώ ένα είδος τιμωρίας για το φασίστα.

Εξήγησα παραπάνω ότι δε θα συμμετέχω σε αυτό, οπότε κάνω το ακριβώς αντίθετο. Αρχίζω να καταγράφω τους λόγους, για τους οποίους δε θα τον τιμωρήσω.

Οι άνθρωποι γύρω μου, βλέποντας το χέρι μου να φλέγεται ξαφνικά-το ίδιο και τα μάτια μου-, ανταλλάσουν χαρούμενα βλέμματα.

Είναι αυτή η ψευδαίσθηση της ευτυχίας, αυτή η άγνοια του κινδύνου. Κατάλαβα ότι και τα δύο ανατρέπονται σε δευτερόλεπτα πάντως.

 

^~^~

 

Πώς μπορώ να τιμωρήσω το φασίστα; Δε θα έκανα ποτέ κάτι τέτοιο. Πώς να τιμωρήσω έναν άνθρωπο που τιμωρεί δίχως να ξέρει; Πώς να τιμωρήσω αυτόν που μισεί τον άνθρωπο δίπλα του επειδή έχει, αντί για πράσινα μάτια, μαύρα;

Σίγουρα δε θα προτείνω κάποια τιμωρία για αυτόν. Θα γράψω απλώς τη λέξη <<κουράγιο>>. Οχι, δε μου αρέσει τόσο. Θα γράψω μια φράση. Θα γράψω <<κουράγιο άνθρωπε >>

Ακόμα και αυτοί χρειάζονται λίγο κουράγιο, μια όμορφη λέξη. Μια αγκαλιά ίσως. Ίσως έτσι να πιστέψουν σε κάτι άλλο. Ίσως να πιστέψουν στις αγκαλιές και όχι στο Χίτλερ.

 

~~~~~

 

Παράλληλα με την εργασία που μου ανέθεσαν, γράφω και ο, τι μαλακία μου κατέβει στο κεφάλι για να δικαιολογήσω τα λεπτά που περνάνε. Σίγουρα, δεν είναι βολικό να έχεις τέσσερα ζευγάρια ματιά καθηλωμένα πάνω σου, περιμένοντας κάτι από εσένα.

Αλήθεια, αυτοί οι άνθρωποι, γιατί απέτυχαν και περιμένουν κάτι από εμένα;

Ελπίζω να ξέρουν τουλάχιστον. Γιατί αν δεν το ξέρουν, πάντα θα περιμένουν κάτι. Κάτι που δε θα έρθει όμως.

 

~~

 

Βλέπω τη δεύτερη φράση στον πίνακα.

<< Είναι πολύ ξένο για εμένα >>, είπε η κυρία που δοκίμασε το φόρεμα.

Συνειδητοποιώ ξαφνικά πόσο ηλίθιοι είναι οι άνθρωποι γύρω μου. Με αηδιάζει προς στιγμήν η όψη τους και πάω να βγω από το δωμάτιο.

Δε με αφήνουν.

<< Θα τελειώσεις και μετά θα φύγεις>>.

 

~~~~

 

Παίζω λοιπόν το παιχνίδι τους. Οι όροι, δεν είναι δικοί τους. Έχω βάλει και εγώ μια πινελιά.

Πραγματικά, πόσο νοσηρός είναι κάποιος που σε βάζει να τιμωρήσεις μια γυναίκα; Τι πήγε λάθος με αυτόν;

Δημιουργώ την υπόθεση στο μυαλό μου. Μια γυναίκα δοκιμάζει ένα φόρεμα -λογικά κάτι την τράβηξε σε αυτό-, και εκφράζει με βεβαιότητα ότι είναι ξένο πάνω της.

Σκέφτομαι ότι προφανώς την παχαίνει ή είναι κάπως μακρύ ή έχει επινοήσει αυτή κάποιον λόγο για να το θεωρεί ξένο. Πρέπει να τιμωρηθεί για αυτό.

Αρχίζω και γράφω λοιπόν, ότι δεν μπορώ να την τιμωρήσω. Ας το κάνει κάποιος άλλος. Αυτό που μπορώ να κάνω είναι να την δικαιολογήσω κάπως.

 

~~~~|||~~~~

 

Δεν είμαι έξυπνος αλλά ξέρω ότι η γυναίκα πρέπει να έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Πρέπει όλα πάνω της να αστράφτουν, αλλιώς δεν είναι γυναίκα. Κάτι τέτοια λένε. Μια γυναίκα δεν έχει ελευθερία κάποιες φορές. Μάλλον πολλές. Αντί για βιβλία, χρειάζεται πούδρα. Αντί να γελάει, χρειάζεται το μακιγιάζ. Αντί να φάει το βράδυ ένα πιτόγυρο, σκέφτεται τον Αύγουστο και τις παραλίες.

Το τελευταίο ισχύει και για τους άντρες προφανώς αλλά έχει λιγότερη σημασία. Εντάξει εμείς είμαστε άντρες, σε παρακαλώ!

Σκέφτομαι ότι μου ζήτησαν να τιμωρήσω τη γυναίκα, αντί να αποχωρήσουν από το δωμάτιο. Από ντροπή ρε παιδί μου. Θα έλεγα να αυτοκτονήσουν αλλά δε μου αρέσει να γράφω για θλιβερά πράγματα.

 

~~~~~~

 

Η ίδια, ενοχλητική φωνή, ακούγεται πάλι δίπλα μου.

<< Δεν έχεις όλη τη μέρα στη διάθεσή σου. Τελείωνε >>.

 

~~~~~~

 

Βλέπω την τρίτη φράση στον πίνακα.

<< Ακούω ξένη μουσική>>, είπε ο έφηβος που ανακάλυψε τους Zeppelin.

Χαίρομαι που διαβάζω αυτό το πράγμα. Σκέφτομαι ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν τα σεντούκια που δεν έχουν θησαυρούς αλλά τραγούδια. Σκέφτομαι ότι υπάρχουν έφηβοι που ακούνε Led Zeppelin. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, πρώτη φορά χαίρομαι με κάτι σήμερα.

 

~~~

 

Δε θα σχολιάσω προφανώς τίποτα. Το να ξοδέψω χρόνο για να πω κάτι σχετικά με την τιμωρία του εφήβου, είναι εφάμιλλο του να σκεφτώ για άλλη μια φορά εκείνο το υγρό χαμόγελο. Περιττό. Άχρηστο.

Θα γράψω κάτι για τον έφηβο βέβαια. Θα μπορούσα να γράψω ύμνους για αυτόν τον έφηβο. Αλλά δεν έχω και το χρόνο να το κάνω. Τα σκυλιά περιμένουν από πάνω μου.

Θα περιοριστώ σε λίγες γραμμές. Πάντα περιορίζομαι σε λίγες γραμμές.

Σήμερα ξεφεύγω λίγο.

Ελπίζω να μην το μετανιώσω.

 

~~~~~~~

 

Έχω τον έφηβο απέναντι μου. Καθόμαστε στο μπαλκόνι μου. Έχουν γίνει οι απαραίτητες προετοιμασίες. Έχω ετοιμάσει καφέ για δύο. Δεν ξέρω αν πίνει ελληνικό. Εγώ αυτόν ετοίμασα πάντως. Δεν ξέρω καν αν τον προτιμάει με ζάχαρη. Εγώ τον πίνω σκέτο. Ελπίζω να τον δοκιμάσει έστω.

Επίσης, έχω βάλει μουσική . Δεν έβαλα Zeppelin. Είπα να πρωτοτυπήσω μιας και έχω επισκέπτη. Όπως ανακαλύπτει αυτός την «» ξένη «» » ροκ, αποφασίζω στιγμιαία να μυηθώ στην κλασσική μουσική, για την οποία δεν έχω ιδέα. Ελπίζω να του αρέσει. Δε με απασχολεί βέβαια αν δεν ηχεί όμορφα στα αυτιά του. Σκέφτομαι ότι έχει έρθει για μια επίσκεψη και κάποτε θα φύγει.

Πραγματικά χαίρομαι που έχω απέναντι μου έναν εξερευνητή. Με βοηθάει να γίνω και εγώ καλύτερος. Ίσως γίνω και εγώ ένας κάποτε, σκέφτομαι. Η αλληλλεπίδραση με κάποιον που εξερευνά, μόνο ζημιές δεν προκαλεί.

 

~~~~~~~

 

Μιλάμε για αρκετή ώρα. Μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεται. Ξεφεύγει κατά πολύ από τη ρουτίνα του εφήβου. Με μάτια που διψάνε, αναγγέλλει ότι <<κάποτε θα φτιάξει μια μπάντα που θα ξεπεράσει τους Zeppelin. >>. Σκέφτομαι ότι μπορεί να το κάνει. Ότι πραγματικά είναι στο χέρι του να το κάνει.

Από την άλλη σκέφτομαι ότι δε γίνεται να ξεπεράσεις τους Zeppelin.

Όπως μπήκε στο σπίτι μου, φεύγει. Θέλω να πιστεύω ότι πέρασε ωραία μαζί μου. Αυτό έδειξε τουλάχιστον. Όχι να βρει κανένα φίλο του και να  πει ότι έμπλεξε με ένα μαλάκα.

Η ζωή ξετυλίγεται όλοκληρη μπροστά του. Αν το θελήσει πραγματικά, θα το καταλάβει.

 

<^<>^<>^

 

Νιώθω μία απίστευτη ανακούφιση. Βλέπω την τελευταία φράση στον πίνακα. Νιώθω ήδη το φως του ήλιου να καίει το μάγουλο μου, αν και ακόμα μας λούζουν κάτι ισχνές ακτίνες, όπως περνούν από τη χαραμάδα.

Νοερά, είμαι ήδη στην παραλία και χαϊδεύω τα στήθη της. Κοιμάμαι πάνω στην κοιλιά της και βλέπω το ομορφότερο όνειρο.

Στην πραγματικότητα, είμαι ακόμα σε αυτό το άθλιο δωμάτιο. Όμως αυτό που διαβάζω, με γεμίζει με μία ανυπέρβλητη ευτυχία.

<< Μισώ τον μέσα μου ξένο. Κι όχι δεν καταλαβαίνω. Δεν ξέρω πού πατώ και που πηγαίνω>>, είπε ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Εντάξει, πέρα από το γεγονός ότι δεν μπορώ να τιμωρήσω τον Αλκίνοο -και να μη μου άρεσε δηλαδή, δε θα μπορούσα να προτείνω κάποια τιμωρία για την πάρτη του-, χαίρομαι πολύ. Περισσότερο κι απ’όσο χάρηκα πριν που διάβασα για τον έφηβο.

 

~~~||~~~

 

Αν θυμάμαι καλά, ο Αλκίνοος μιλάει με τα πουλιά και τραγουδάει με τα δέντρα.

Λοιπόν αυτά τα άτιμα, σίγουρα έχουν κάτι περισσότερο να του πουν από εμένα.

Εγώ είμαι απλώς ένας ξένος. Μπορώ να σας τιμωρήσω όλους. Αλλά δε θα τιμωρήσω κανέναν. Δεν έχω λόγο να το κάνω.

Το μόνο που θέλω, είναι να βγω επιτέλους μια βόλτα στον ήλιο.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s