Σχεδόν ελεύθεροι

Posted by

Σε ονειρεύτηκα ξανά
στον έρμο μου ύπνο.

Μέσα στο άχρωμο και βουβό συνοθύλευμα
των πιο κρυφών αναμνήσεων και ψιθύρων του υποσυνείδητου
μόνο τα μαλλιά σου ξεχώρισα.

Φαίνονταν μαγεμένα μπροστά στα ανοιξιάτικα ανεμοσκορπίσματα,
σχεδόν ελεύθερα,
κρύβοντας τη μορφή σου.

Θυμάμαι να χορεύω κι εγώ μαζί τους
και να γελάω σα μικρό παιδί
όμως και πάλι θαρρώ πως έκρυβαν το βλέμμα σου.

Πήγα να τα αγγίξω
αλλά το μετάξι είχε γίνει αγκάθι.

Το πρόσωπό σου πλέον
το αντικαθιστά μία ακαθόριστη σκιά.

Δεν με ένοιαζε όμως πλέον όταν ξύπνησα,
γιατί αυτή τη φορά,
η σκιά ήταν πιο σκοτεινή και τερατώδης από ποτέ.

Σκέφτηκα άλλωστε, ότι
οι περισσότερες σκιές στη ζωή μας
διαμορφώνονται αφού εμείς στεκόμαστε μπροστά στο δικό μας φως.

Δεν καταλάβαινα μέχρι να σε γνωρίσω μάτια μου
ότι γίνεται να μην αγαπάς
αυτόν που για σένα πέφτει στη φωτιά.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s