Ταξίδι στη βεράντα || Του Rasayana||

Posted by

Ήταν μια όμορφη νύχτα, σαν πολλές άλλες. Προτίμησα να βγω στο μπαλκόνι του σπιτιού μου και να συζητήσω με τον εαυτό μου. Άλλωστε, πάντα είχε κάτι να μου πει. Όσες φορές και να με πρόδωσε, τις ξέχασα από τη μια στιγμή στην άλλη. Δεν μπορώ να του κακιώσω. Γιατί δέκα φορές με έσπρωξε με μανία στον γκρεμό, τις διπλάσιες όμως μου έριξε θαραλλέα το σκοινί για να επιστρέψω. Και θαρρώ πως του χρωστάω και αυτουνού λίγο χρόνο μέσα στη μέρα.

~~~

Άναψα το τσιγάρο που κρατούσα στο χέρι και ήπια μια μεγάλη γουλιά κρασί. Οι μικρές απολαύσεις που συντηρούν το σήμερα. Οι ίδιες συντήρησαν το χθες, αυτές θα χρωματίσουν και το αύριο. Τι νύχτα όμως και αυτή. Κάθισα ήρεμα και σκέφτηκα το αυτονόητο. Ότι εμείς μάτια μου δεν είμαστε από εδώ. Το καράβι που μας έφερε σε αυτό το μέρος, έπεσε πάνω σε ξέρες και διαλύθηκε.

~~~

Θυμάμαι πέσαμε στη θάλασσα και κολυμπήσαμε για ώρες. Και όμως η ακτή δε φαινόταν στον ορίζοντα. Ίσως και να μην υπήρχε. Ίσως να πλάθαμε ιστορίες για να μη χάσουμε την ελπίδα. Κάπου αναβόσβηνε ένας φάρος. Μας προσκαλούσε επίμονα να τον επισκεφθούμε. Βλέπεις, στην άγονη γραμμή, περιπλέκουν τα πράγματα. Ξεχνάς αυτά που ήξερες και σε ταϊζει η ψευδαίσθηση. Και είναι από τα γέυματα που δε λησμόνησες ποτέ.

~~~

Εξακολουθώ να σκέφτομαι ότι δεν ανήκουμε εδώ. Γιατί θυμάμαι κρατηθήκαμε από το χέρι και μπήκαμε σε εκείνο το περίεργο δωμάτιο που μου έδειξες. Και επιτέλους κατάλαβα. Κατάλαβα ότι ήρθαμε από εκείνα τα μέρη που ο ήλιος αργεί να δύσει. Πεισμώνει και αρνείται να παραχωρήσει τη θέση του στο φεγγάρι. Καμιά φορά σκέφτομαι ότι τα κάνει αυτά επειδή το ζηλεύει. Αλλά όλα αυτά είναι απλά σκέψεις..

~~~

Ίσως να είμαστε από εκείνα τα παραμυθένια χωριουδάκια, τα ξεχασμένα από το χρόνο. Εκεί που δε συναντάς τον πολιτισμό. Γιατί είμαστε βάρβαροι νομίζω, οι διαθέσεις μας είναι άγριες. Ξετυλίγουμε το πάθος ευλαβικά και ονειρευόμαστε. Συνέχεια. Ίσως για αυτό ανήκουμε εκεί. Οι τρελοί κι οι ονειροπόλοι, έλεγε κάποιος, δε χωράνε στον κόσμο. Κλείνονται σε ένα δωματιάκι και ζωγραφίζουν τις σκέψεις τους. Και όταν τις ζωγραφίσουν όλες, βγαίνουν απ’ το δωμάτιο νικητές. Έχουν κατακτήσει την ευτυχία. Ίσως βέβαια να μην είμαστε από ‘κει.

~~~

Ίσως εμείς είμαστε από εκείνες τις πόλεις που οι άνθρωποι είναι σκιές. Που περπατούν στο δρόμο σκυφτοί και αν τους ρωτήσεις, δεν ξέρουν που πάνε. Που ο μεγαλύτερος φόβος τους είναι να σε κοιτάξουν στα μάτια. Από εκείνες τις πόλεις που ψάχνεις μάταια να δεις τον ουρανό. Που μυρίζεις το ιώδιο αλλά η θάλασσα έχει αίμα. Οι πόλεις, λένε, είναι σαν τα κείμενα. Σαν αυτό που διαβάζεις τώρα. Τις μελετάς απ’όλες τις πλευρές, γίνονται κτήμα σου αλλά το τελικό μήνυμα πάντα σου διαφεύγει. Τέλος πάντων.

~~~

Ξέρεις κάτι; Τελικά δεν ειμαστε από πουθενά. Όχι, είμαστε από παντού. Δεν ξέρω. Δυσκολεύομαι να αποφασίσω. Πέρασε και η ώρα άλλωστε. Άλλο ένα τσιγάρο και ένα ποτήρι κρασί. Θα προσποιηθώ ότι δεν καταλαβαίνω, ώστε αύριο πάλι να καθίσω να γράψω.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s