Ω, δεσποινίς μου Ουτοπία.. || του Rasayana||

Αγρίεψε όμορφα ο κόσμος σήμερα. Διάλεξε την κατάλληλη μέρα. Δεν υπήρχαν κάγκελα στη γωνιά. Έβαλε τα καλά του και βγήκε να γιορτάσει. Καθόμουν στην άκρη του δρόμου σε ένα καφενείο και σκεφτηκα προς στιγμήν ότι ονειρεύομαι. Τσίμπησα το χέρι μου δυνατά, όσο πιο δυνατά μπορούσα.

– Έλα μαζί μας ρε άνθρωπε, τι κοντοστέκεσαι στα καφενεία;

– Μα τι συμβαίνει εκεί πέρα; Δεν καταλαβαίνω.

– Έλα μαζί μας και θα δεις.

Σηκώθηκα ευθύς, το βλέμμα μου γεμάτο απορία. Ακολούθησα αυτήν την περίεργη φιγούρα που τάραξε την ησυχία μου. Περπατούσαμε για περίπου είκοσι λεπτά και κουβέντα δεν ανταλλάξαμε. Μόνο που κάθε λίγο γυρνούσε και με κοιτούσε χαμογελαστή.

Κι’ έβλεπα στα μάτια της λουλούδια.

Φτάσαμε ξάφνου σε μία μεγάλη πλατεία, πλημμυρισμένη από ανθρώπους. Έστρεψα το κεφάλι μου παντού και αντίκρισα την αλήθεια. Τα κάγκελα είχαν πέσει. Είδα ανθρώπους να αγκαλιάζονται για πρώτη φορά. Να βλέπει ο ένας τα μάτια του άλλου. Λες και οι διαφορές τους είχαν καταργηθεί.  Συνεχίσαμε να περπατάμε μετά από λίγο. Όχι μόνοι μας πια. Χιλιάδες.

~

Υπάρχει ένα χωριό στην Ισπανία, στη νότια Ανδαλουσία που λειτουργεί πολύ διαφορετικά από οποιαδήποτε άλλη μορφή κοινωνικής κατασκευής εν έτει 2018. Είναι η Marinaleda, η οποία απαριθμεί 2.500 κατοίκους και αντικατοπτρίζει ίσως το ιδανικό μοντέλο για την αέναη ευημερία του ανθρώπου, ένα μοντέλο που ξεπερνάει κατά πολύ την έννοία του συνυπάρχειν.

Όλα άλλαξαν το 1986 όταν οι κάτοικοι του χωριού, με πρωτοστάτισσες τις γυναίκες, κατάφεραν μετά από δώδεκα χρόνια αγώνων και καταλήψεων να πάρουν δώδεκα χιλιάδες στρέμματα γης από ένα μεγαλογαιοκτήμονα και να δημιοργήσουν έναν ισχυρό αγροτικό συνεταιρισμό, από τον οποίο ζει σήμερα ολόκληρο το χωριό. Αν και η Ανδαλουσία είναι η φτωχότερη επαρχία της Ισπανίας, η Marinaleda ζει το παραμύθι της με μηδενική σχεδόν ανεργία, με τις απολαβές των κατοίκων να αγγίζουν τα χίλια διακόσια ευρώ μηνιαίως.

Πρόκειται για μία σοσιαλιστική ουτοπία τον εικοστό πρώτο αιώνα, όπου όλες οι ενέργειες αποφασίζονται από κοινού σε δημόσιες συνελεύσεις. Στο χωριό δεν υπάρχει αστυνομία (δε χρειάζεται άλλωστε), ούτε εκκλησία, παρ’όλα αυτά η θρησκευτική λατρεία μπορεί να εκφραστεί ελεύθερα. Τα θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου ως προς την παροχή στέγης, τροφής, ρεύματος, αυτονόητα. Μία κοινωνία που στοχεύει στο φεγγάρι και όχι στα πεφταστέρια.

~

 

Θυμάμαι ότι συνεχίσαμε να περπατάμε για πάρα πολλή ώρα ακόμα. Είχαμε γίνει ένα. Μία ανθρώπινη αλυσίδα βαστούσε αγέρωχη και συνέχιζε εκστασιασμένη την πορεία που είχε χαράξει. Καθώς προχωρούσαμε, παρατηρούσα γύρω μου την πόλη. Ακόμα και η πιο μικρή λεπτομέρεια είχε αλλάξει. Το πλοίο κινούνταν πλέον σε ήρεμα νερά, μακριά από υφάλους και ξέρες. Η διαδρομή που ακολουθούσαμε περιλάμβανε και το σπίτι μου. Σε λίγα λεπτά θα περνούσαμε από εκεί. Και ήμουν ανυπόμονος.

Θυμάμαι ότι με το που το είδα να αχνοφαίνεται, πέρα στο τέλος του δρόμου ,άρχισα να τρέχω όσο πιο γρήγορα μπορούσα. Φτάνοντας απ’έξω, αποζημιώθηκα. Η αμυγδαλιά που τόσο καιρό πότιζα με αίμα, μου είχε χαρίσει τους πιο όμορφους καρπούς..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s