Το διάλειμμα || Του Rasayana

Posted by

«Θα κάνω ένα διάλειμμα»…

Είπε και γέλασε. Γέλασε νευρικά. Δε θυμάται αν γέλασε από αμηχανία ή από ευτυχία. Ήξερε ότι είχε την προσμονή να συνυπάρξει. Ίσως δεν υπήρχε έντονη η επιθυμία μέσα του αλλά οι ανάγκες του προέταξαν τα στήθη τους. Ξέρεις καμιά φορά οι ανάγκες είναι μικρά διαβολάκια. Καταλήγεις άθυρμά τους. Πρέπει κάπως να δικαιολογήσεις τη γύμνια σου, την ανεπάρκεια που σε χαρακτηρίζει. Ίσως θες να τιμωρήσεις τον εαυτό σου, το συνάνθρωπο, την κοινωνία. Ίσως τα πάντα και τίποτα.

Ήταν η αρχή του διαλείμματος. Όντας άνθρωπος συνειδητοποιημένος αλλά βαθιά επιρρεπής το αντιμετώπισε διττά. Μπήκε στο πλοίο και ξεκίνησε ο πόλεμος. Ξέρεις, άφησε πίσω του ένα λιμάνι για να βρεθεί σε άλλο.

– Μπερδεύτηκα
– Μπερδεύτηκες; Και τι έγινε, ψυχη μου;Κάτσε να ακούσεις.

Καμία φορά λένε το ταξίδι είναι ωραιότερο από τον προορισμό. Αχ και να ξερε. Αχ και να ξεραν. Το διάλειμμα του είχε ξεκινήσει. Να σου που η ζωή δεν είναι σκύλα τελικά σκέφτηκε. Του το επιβεβαίωσαν.

-Ποιοι;
-Εχει σημασία;
-Για ‘μενα έχει
– Τίποτα δεν έχει σημασία, αγάπη μου. Και ο,τι κάποτε είχε, βίαια την απώλεσε. Κάτσε λίγο γιατί ο άνθρωπος εκεί κάτι μας λέει και εμείς συζητάμε τώρα. Δεν είναι ευγενικό.

– Δίκιο έχεις.

Του το επιβεβαίωσαν οι βράχοι. Ναι, ξέρεις τους βράχους, αυτές τις ρημαδιασμένες πέτρες που το κύμα σκάει πάνω τους και ύστερα φεύγει. Επιστρέφει στη θάλασσα. Ωστόσο στέκουν αγέρωχοι στη θέση τους και συνεχίζουν. Ξέρεις είναι πολύ δύσκολο να μιλήσεις με τους βράχους. Δε θέλουν. Ποτέ δεν ήθελαν. Καμία φορά μιλάνε μη και τους κακολογήσουν. Όταν θα μιλήσουν όμως θα σε καταστρέψουν. Μια ζωή ταλανίζονται αλλά κακία δεν κρατάνε.

– Γιατί καθόμαστε να ακούμε για τους βράχους; Πάμε καμία βόλτα.
– Στο είπα και πριν αγάπη μου, ο άνθρωπος μιλάει μη γίνεσαι ενοχλητική.

– Εντάξει, συγγνώμη.

Είχε αφήσει πίσω του το λιμάνι. Πλησίαζε στο επόμενο. Το είδε από μακριά, αχνοφαινόταν. Τα πρώτα φώτα του έκαναν εντύπωση. Περίμενε να αντικρίσει κάτι διαφορετικό. Όσα και να είχε ακούσει δυσκολευόταν πια να εμπιστευτεί. Είχε χάσει τη θέληση αυτή. Περίμενε υπομονετικά. Πάντα περίμενε. Η επιπολαιότητα του είχε προ πολλού πάρει διαφορετικό μονοπάτι. Ανταμείφθηκε.

Είναι μεγάλο πράγμα να ανταμειβεσαι. Όλα αποκτούν νόημα. Όλα τοποθετούνται σε σειρά.
Πλησίασε κάποιος και του ψιθύρισε στο αυτί :

– Γιατί να γίνεσαι κουρέλι άνθρωπε; Είσαι ο θεός. Είσαι το σύμπαν σε ανθρώπινη μορφή. Μην έχεις προσδοκίες. Πήγαινε και μια φορά ξεβράκωτος.

Τα λόγια αυτά ήχησαν γλυκά στα αυτιά του.

Το διάλειμμα είχε φτάσει στη μέση του. Αυτός το ήξερε. Θα έκανε τα πάντα για να απολαύσει την κάθε ασήμαντη στιγμή.

– Τι είναι σημαντικό και τι ασήμαντο· Όλα εμείς τα καθορίζουμε. ΕΙΜΑΣΤΕ υπεύθυνοι και κύριοι των εαυτών μας. Είμαστε οι δημιουργοί. Εγώ και εσύ δημιουργούμε το σημαντικό, εσύ και εγώ υφαίνουμε το ασήμαντο.
– Μα δεν καταλαβαίνω….
– Θα καταλάβεις μάτια μου.

Η εξερεύνηση είχε ξεκινήσει. Περπατούσε, παρατηρούσε, θαύμαζε. Κάθε λίγο σταματούσε και αφουγκραζόταν. Σκεφτόταν έντονα. Οι σκέψεις του δημιούργησαν πολέμους. Ποιο στρατόπεδο να διαλέξει; Σκεφτόταν τη θάλασσα, την ελευθερία. Να σου όμως που σκεφτόταν το βουνό, τη φυλακή. Ένιωσε αδύναμος. «Είμαι σε διάλειμμα. Είμαι το διάλειμμα. Είμαι αυτός που αδημονεί. Αυτός που πασχίζει να επιλέξει. Δυσκολεύομαι. Χάνω το μυαλό μου, ο νους μου ταξιδεύει και επιστρέφει κάθε φορά συγχυσμένος αργά. Χτυπάει νωχελικά την πόρτα και κάθε φορά περίλαμπρα στρώνω χαλί και τον υποδέχομαι»

Λεπτό με το λεπτό ένιωθε ευτυχισμένος. Έστω και παροδικά. Αγαπούσε την απλότητα, την ησυχία. Τα βρήκε και τα δύο. Γοητεύτηκε. Έκανε συνειρμούς. Ένιωσε και αυτός μια φορά άνθρωπος. Τον αγκάλιασαν παντού. Ή φαντάστηκε να τον αγκαλιάζουν.
Αλήθεια;
Ψέματα;
Το ήξερε πολύ καλά.

Γαλήνεψε η ψυχή του δίπλα στη θάλασσα. Καθόταν με τις ώρες και έβλεπε ακίνητα βαρκάκια. Άκουγε τον παφλασμό του κύματος. Οι άνθρωποι στις φωλιές τους. Πού και πού έβλεπε κάποιον να ξεπροβάλλει ήσυχα ήσυχα, να τον καλημερίζει και ύστερα να συνεχίζει το δρόμο του. Το τοπίο ήταν γκρίζο, συννεφιασμένος ο ουρανός, μουντός. Ξαφνικά μέσα του ένιωσε ζέστη.

Αργότερα τράβηξε για το βουνό. Τον πλησίασαν και με εμφανή την απορία στο βλέμμα τους τον ρώτησαν «Δε σε κράτησε η θάλασσα σύντροφε; Τι τα παίρνεις τα βουνά; Σε νησί είσαι». Δεν απάντησε. Πήρε το δρόμο του σκεπτόμενος και ανέβηκε.

Έφτασε στο βουνό, στο σημείο που είχε υπολογίσει. Κάτι διαφορετικό ένιωσε. Ήταν όντως ο Θεός. Χοροπηδούσε σα μικρό παιδί. Ήξερε ότι το διάλειμμα τελειώνει αλλά λίγη σημασία έδωσε σε αυτό. Ξέρεις κάποιες φορές αρκεί απλά να κάνεις ένα διάλειμμα για να καταλάβεις τις αντοχές σου. Τον εαυτό σου κυρίως.

Πότε έκανες τελευταία φορά διάλειμμα; Πότε επέτρεψες στην ψυχή σου να ηρεμήσει; Πότε έκανες αυτό που πραγματικά ήθελες; Πότε θα γίνεις άνθρωπος;

Το διάλειμμα τελείωσε. Λυπήθηκε, αν και το ήξερε. Ο δρόμος της επιστροφής είναι πάντα ανούσιος, σκέφτηκε. Έγινε άνθρωπος ξαφνικά και ένιωθε το οικοδόμημα του να γκρεμίζεται. Αποχώρησε σκυφτός για το λιμάνι.

– Μα γιατί έφυγε σκυφτός; Δεν καταλαβαίνω…
– Γιατί είναι καλοκαίρι και χιονίζει, μάτια μου…

25465807_559531197717452_1284715188_n

One comment

  1. Πολυ ωραιο κειμενο με συνοχη παρόλο που αποτελει αφηρημενες σκεψεις. Οι αντιθεσεις που εντοπιζονται στο κειμενο αναδεικνυουν την εσωτερικη παλη του ηρωα. Ωστοσο το γεγονος ο τελευταιος ευθυς λογος του κειμένου –» Μα γιατί έφυγε σκυφτός; Δεν καταλαβαίνω…– Γιατί είναι καλοκαίρι και χιονίζει, μάτια μου…» Ο συγγραφεας πιστευω μενει με την απορια ακομα και ο ίδιος. Ειναι χρησιμο τελικα το διάλειμμα ή ειναι μια αυταπατη ;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s