Μανιφέστο καταστροφής πόλεων

Μανιφέστο καταστροφής πόλεων

 

Βρωμιά, λάσπη και αίμα
Η εικόνα ενός τοίχου στα δεξιά
Τόσο βρωμερό κι αποτρόπαιο θέαμα, που μόνο να το κοιτάζω μπορούσα
Να πέφτω από ψηλά, συρόμενος πάνω σε αυτόν τον τοίχο, να τον νιώσω
όπως καμία άλλη αποστροφή δεν ένιωσα ποτέ μου.
Κι απέναντι. Σεντόνια φαντασμάτων να σέρνονται πάνω στα κάγκελα
ενώ οι ψυχές τους αναπαύονται πίσω από τα παράθυρα
Παράθυρα που παραμένουν ερμητικά κλειστά,
Κυριολεκτικά και μεταφορικά, στα μάτια ενός περίεργου παρατηρητή
Κι όσο με στοιχειώνουν με την απουσία τους
Άλλο τόσο με τρομάζει ο ήχος τους όντας παρών
Ένας ήχος βγαλμένος από τα βάθη της γης
να στοιχειώνει τη νυχτερινή μου βόλτα με τη νυχτερινή του βόλτα
να του αντιπαρατίθεται μόνο το θρόισμα των φύλλων ενός δέντρου ξερακιανού
Ξερακιανό από τη δίψα για ζωή, αποκαμωμένο από το φόβο των φαντασμάτων
Σε έναν κλοιό τσιμεντένιο και γυάλινο κι υφασμάτινο
Και φαντασιακό, που όλο στενεύει, κάνοντας τα φύλλα να πέφτουν από ντροπή
Τον κορμό να συρρικνώνεται κάτω από το βάρος των στοιχειών αυτών
Μα ποια αντίθεση λοιπόν;
Αυτή που οξύνεται όσο οι ρίζες σκίζουν το τσιμέντο
μαχόμενες να ελευθερωθούν
κι αυτό πάλι, μόνο από αντίδραση τις κλείνει στο συμπαγή και κρύο του τάφο
Κι έτσι, όσο λυσσομανάει αυτή η μάχη, έτσι μόνο θα βρούμε στις ρίζες αυτές τις ρίζες μας
Μα τώρα…
Στη θέση τους μόνο φαντάσματα, ψυχρά σεντόνια, που ο ήχος τους πάνω στο μάρμαρο,
Πάνω στα κάγκελα, μόνο προϊόν της στοιχειωμένης παράνοιάς τους μπορεί να είναι
Σίγουρα τέτοιο είναι
Ο ορίζοντάς μου φτάνει τα πέντε μέτρα, ευθεία σ’ ένα μοναδικό φάντασμα
Που κάτω από το βάρος των άφαντων σκιών πέταξε
Απελευθερώθηκε, μαζί μ’ αυτό κι ο τρόμος
Απελευθερωμένος τώρα πνίγει το βλέμμα μου, πνίγει τ’ αυτιά μου
Και μαζί με αυτά και τους ανθρώπους πίσω από τα παράθυρα
Τους φέρνει στα κάγκελα, τους σέρνει στα μάρμαρα
Μόνο που τώρα δεν υπάρχει ήχος, όχι πια σε συνιστώσες
Αλλά μια συνισταμένη, μια χορωδία, χορός
Ήταν η πρώτη φορά που έβλεπα τη στάχτη να φεύγει προς τα πάνω
Σαν να ήθελε κι η πιο τελευταία βρωμιά να ξεφύγει από αυτή τη βρωμιά
Αψηφώντας κάθε υλικό νόμο, αφήνοντας τα στοιχεία για να βρει τα στοιχειά

Και να αφήσει πίσω της τα φριχτά φαντάσματα, κάτω από τα συρόμενα σεντόνια
Και τους βρώμικους τοίχους, βρώμικους απ’ τα βασανιστήρια

Γύρω καμία φωνή
Καμία ντροπή

Μόνο όταν με όπλο μας, το όπλο που καιν τις ρίζες, συγκρουστούμε
Μόνο όταν κάψουμε τα φαντάσματα και λιώσουμε τα τσιμέντα και βγάλουμε άμμο απ΄το γυαλί
Μόνο τότε θα αρχίσουμε να ζούμε!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s