Ο David Gale, H Θανατική Ποινή Κι Εμείς || Του Prattler

Posted by

Πρόσφατα, είχα την τύχη να παρακολουθήσω τη «Ζωή του David Gale»  . Πρόκειται για την τελευταία ταινία του Σκηνοθέτη Alan Parker ( Mississippi Burning, Angel Heart), με τον Kevin Spacey να ενσαρκώνει τον Φιλόλογο-Ακτιβιστή-Θανατοποινίτη Gale, την Kate Winslet στο ρόλο της δημοσιογράφου Betsey Bloom, που αναλαμβάνει την πρώτη και τελευταία συνέντευξη της καταδικασμένης διάνοιας, και την Laura Linney στο ρόλο της Constance Harraway, καλής φίλης του Gale και συνιδρυτής της Μ.Κ.Ο που εναντιώνονταν στη Θανατική Ποινή, Deathwatch. Η ταινία εικάζει πως βασίζεται σε αληθινά γεγονότα, ωστόσο ο ψηφιακός δαίμων που ονομάζεται Google Search Engine δεν μου έδωσε μια ικανοποιητική επιβεβαίωση.

Η αλήθεια είναι πως όταν βλέπεις τέτοιο cast-να σημειωθεί πως είμαι φανατικός του Spacey- και πολύ καλή βαθμολογία στο Imdb, αλλά παρόλα αυτά η ταινία σου φαίνεται παντελώς άγνωστη, είσαι αρκετά καχύποπτος και δεν περιμένεις να δεις κάτι αντάξιο των προσδοκιών. Για ‘μένα, αν και η ταινία «έχασε» στο καθαρά κινηματογραφικό κομμάτι ακριβώς γιατί ήταν κατώτερο των προσδοκιών, «κέρδισε» στο ότι τα μηνύματα αυτής της ταινίας βουίζουν ακόμη στο μυαλό μου, σε σημείο να με «αναστήσουν» από την τετράμηνη αδράνεια στον τομέα της αρθρογραφίας. Σας γνωστοποιώ επίσης πως στο άρθρο αυτό ΔΕΝ περιέχονται Spoilers.
gale 2

Ένα σωφρονιστικό σύστημα με κρίση ταυτότητας: Πως επιτυγχάνεται ο σωφρονισμός (όπου ορίζεται ως η «βελτίωση της διαγωγής ενός ατόμου που έχει διαπράξει κάποιο αδίκημα, με επιβολή κάποιας ποινής και συνήθ. με στέρηση της ελευθερίας του» ) όταν ο θύτης τιμωρείται με θάνατο; Τι συμβαίνει στην περίπτωση που το δικαστήριο κάνει λάθος, όπως έχει κάνει σε ποικίλες περιπτώσεις; Η εκτέλεση κάποιου εν τέλει απονέμει δικαιοσύνη; Σε όλα αυτά τα ερωτήματα η ταινία αυτή ΔΕΝ δίνει άμεσα την απάντηση, ωστόσο ανοίγει το δρόμο για περαιτέρω εμβάθυνση σε ένα θέμα που διχάζει ακόμη και σήμερα τις Η.Π.Α. , με 32 πολιτείες να διατηρούν το θεσμό της θανατικής ποινής.

DP-State-Map-deathpenaltyinfo.org_
Κόκκινο: Πολιτείες με Θανατική Ποινή Γαλάζιο: Πολιτείες Χωρίς Θανατική Ποινή Μοβ: Πολιτείες όπου έχει κατατεθεί moratorium για την Αναστολή της Θανατικής Ποινής

Στην Ελλάδα η θανατική ποινή καταργήθηκε το 1993, ωστόσο η τελευταία της εφαρμογή χρονολογείται το 1972, με τον τυφεκισμό του 27χρονου Βασίλη Λυμπέρη δια τυφεκισμού, όταν κρίθηκε ένοχος για τη δολοφονία της γυναίκας του, των παιδιών του και της πεθεράς του. Ανά τον κόσμο, το 51% των χωρών του κόσμου έχει καταργήσει πλήρως τη προαναφερθείσα πρακτική. Ωστόσο, τα πράγματα στην Αμερική είναι ακόμη πολύ διαφορετικά τα δεδομένα. Αναφερόμαστε σε μία χώρα όπου μπορεί κανείς να προμηθευτεί όπλα από υπαίθριες αγορές ή από κάποιο οπλοπωλείο της γειτονιάς, καθώς σύμφωνα με έρευνα, το 2016 τα οπλοπωλεία ξεπερνούσαν κατά περίπου 25.000 (!) τα οπωροπωλεία.

gale3

Όλα αυτά αποδεικνύουν-ίσως- το εξής : Ότι οι Αμερικάνοι σε καμία περίπτωση δεν έχουν τον ίδιο σεβασμό στη ζωή όπως π.χ. οι Ευρωπαίοι. Σε ένα τέτοιο κοινό, ο Alan Parker παρουσίασε μια ταινία σχετική με την αξία της ζωής, τον μη-ανασταλτικό χαρακτήρα της θανατικής ποινής και αν και εισπρακτικά απέτυχε, πέτυχε στο να πυροδοτήσει μία ανανεωμένη, στραμμένη στον ανθρωπισμό,συζήτηση περί της θανατικής ποινής.

Βέβαια, μια χώρα που ανακαλύφθηκε από σπόντα, ξεκλήρισε όλους τους ιθαγενείς για να νιώσει «σαν στο σπίτι της» και από την ανεξαρτησία τους απ’ τη μαμά-Αγγλία και μετά μοιράζουν αβέρτα Δημοκρατία, από το Βιετνάμ μέχρι τη Συρία, ρίχνοντας νόμιμα εκλεγμένους αρχηγούς κρατών(βέβαια αυτό ανοίγει μια ακόμη μεγαλύτερη συζήτηση σχετικά με το πόσο δημοκρατικές είναι οι εκλογές, το οποίο θα αναλύσω σε επόμενο άρθρο μου) και σκοτώνοντας αμάχους, ε δεν τη λες και ιδιαίτερα «ανθρωπιστικά σκεπτόμενη».

Άλλωστε, πριν τον Parker, το 1995, o Tim Robins χάρισε με το «Dead Man Walking» Όσκαρ στη Susan Sarandon,άλλες τρεις υποψηφιότητες στους Sean Penn, Bruce Springsteen για το soundtrack καθώς και στον ίδιο, στην κατηγορία του Καλύτερου Σκηνοθέτη, αλλά εισπρακτικά η ταινία δε θεωρείται εξαιρετικά επιτυχής. Η ωμή πραγματικότητα σχετικά με την αξία της ζωής μάλλον δεν αρέσει ιδιαίτερα στους Αμερικάνους, ωστόσο με λίγα στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, όπως με αριστοτεχνικό τρόπο παρουσίασε το μυθιστόρημα του Stephen King ο Frack Daraport «Το Πράσινο Μίλι» το 1999, έχεις μια ταινία καθολικά αποδεκτή. Είναι αυτό που πολύ εύστοχα προβάλλεται στο The Interview ως «Γλυκοτσουτσούνιασμα».

Το κακό βέβαια είναι πως για τόσο σοβαρά ζητήματα, ο μέσος Αμερικάνος χρειάζεται γλυκοτσουτσούνιασμα για να δεχθεί έστω να τα συζητήσει…

Πηγές:
statista.com
dpic.com
Wikipedia
imdb.com
https://www.brehmcenter.com/initiatives/reelspirituality/film/articles/the-value-of-a-life-like-david-gales

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s